ՀՈԴՎԱԾՆԵՐ

Սուրհանդակ ՎորդՊրես կայքում կարող եք գտնել հեղինակի` Վարդան Հովհաննիսյանի հոդվածների շարքը, կարող եք սեղմել վերհիշյալ հղումը

 http://surhandak.wordpress.com/

 

 

https://vimeo.com/user17069692    SURHANDAK.PRESS

 

 

 

 

 

 

Сб

15

ноя

2014

ԱԶԱՏԱՄԱՐՏԻԿԻ ՆՈԹԱՏԵՏՐԻՑ

Далее Комментариев: 0

Пт

15

авг

2014

ԱԶԱՏԱՄԱՐՏԻԿԻ ՆԱՄԱԿԸ ԱԶԱՏԱՄԱՐՏԻԿՆԵՐԻՆ

Բարեւ տղերք... Մտածեցի ու որոշեցի նորից գրել, երեւի վերջին անգամ... Վերջին, որովհետեւ անիմաստ է գրել, առանց հասցեատիրոջ, գրել ոչ մեկի համար: Երեւի կարդալուց հետո կհասկանաք, որ սխալ եք ապրել, ու շարունակում եք սխալ ապրել: Տղերք, կան բաներ, որ ոչ ոք չի կարող ասել, սակայն ես կարող եմ ասել, որովհետեւ անքուն գիշերներ եմ անցկացրել խոնավ ու թաց խրամատներում, ձեզ հետ կիսել եմ սոված ու դժվար օրերը...

Ձեր մեջի կրտսերը ես էի, սակայն երեւի ավելի շատ ձեզանից իմացողը, որովհետեւ ի տարբերություն ձեզ, իմ բնազդը չէր խաբում, ի տարբերություն ձեզ ես գիտեի, թե որից հետո, որը պետք է գա կամ լինեի... Բայց դուք սխալվեցիք տղերք, քանի որ ինչի որ հասանք, միգուցե ձեր մեղքով... Դեռեւս այն ժամանակ 90- ականների սկզբին հազար անգամ ասում էի, որ սխալ է մեր բռնած ճանապարհը, սակայն ինձ` ձեր կրտսեր ընկերոջը համարում էիք տաքարյուն եւ խենթ պատանի, Ինչու՞մն էր իմ խենթությունը եւ տաքարյունությունը, երբ ձեզ առաջարկում էի կանխել եկող վտանգը, որը աղետալի է լինելու երկրի ու ժողովրդի համար: Իմ առաջարկած ճանապարհը չկարողացաք դարձնել սկզբունք, քանի որ չէիք գիտակցում, որ դա իմ սկզբունքը չէր, այլ մեր Ազգային Գաղափարախոսության: Չգիտակցեցիք եւ միջոցներ էլ ձեռք չառաք, որդեգրել ճշմարիտ քաղաքականությունը: Ձեզ քանի՜, քանի՜ անգամ համոզում էի եւ բացատրում, որ սխալ ենք թույլ տալիս, եւ սխալը սխալի վրա կուտակվեց եւ դարձավ սխալների հեղեղ, որի միջից դժվար է դուրս գալ: Միասին անցանք բոլոր ճանապարհներով, բոլոր մարտերում էլ նայեցինք մահվան ու կյանքի աչքերին, սակայն դեռ կրտսեր ընկերոջ առաջարկած ճանապարհը մնաց այդպես էլ անհասցեատեր...

Դեռ այն ժամանակ, Օպերայի նստացույցերում երդվեցինք, որ հավատարիմ կլինենք մեր ուխտին, հավատարիմ պիտի լինենք պայքարին, երդվեցինք, որ պիտի հաղթենք, սակայն պարտվեցիք... Ինչու՞ պարտվեցիք, եւ ոչ թե պարտվեցինք... Որովհետեւ դուք պարտվեցիք, միայն ոչ ես... Ես մնացի առաջվա պարզ ու հաղթական ու ձեր ասած խենթ ու տաքարյունը, ( բայց ոչ պատանին, Իսկ դուք պարտվեցիք տղերք, ջախջախվեցիք ու միայն ձեր գործած սխալի համար:

Տղերք, գիտեք, որ ձեր կառուցած երկիրը սխալ էր, ինչու՞ ձեր, որովհետեւ ես այսպիսի երկիր չէի ուզում, բազմիցս անգամ ձեզ առաջարկել եմ, որպեսզի մաքրենք մեր միջի աղբը, որպեսզի կարողանանք կառուցել ամուր պետություն, բայց դուք չլսեցիք... Չլսեցիք, որովհետեւ մեր կողքին ծպտված « ընկերն » է, որը մեջներիցս ավելի բարձր ձայնով պիտի երգեր`

Ելնենք սարերը, սարերը Սասնա,

Ելնենք, որ Հայոց զորքը զորանա,

Չէ տղերք, նա չէր ուզում, որ մեր զորքը զորանա, նա ուզում էր որպեսզի իրեն մարդատեղ դնենք, նա ուզում էր, որ մեր մեջ ծպտված իր գործերը առաջ տաներ: Սրա-նրա ետեւից բամբասելով ու ընկերոջ տակը քանդելով իր մաշկի մասին էր մտածում: Տղերք, մեր սխալը հենց այստեղ էր, որ կարողանաինք զանազանել կեղծավորին ու դավաճանին: Պիտի հասկանաինք, որ յուրայինի անվան տակ հազար մորթապաշտ տականք կար մեր կողքին... Գիտեք տղերք, թե երբ իմացա, որ սխալ է ամեն ինչ... Այն ժամանակ դեռ 88- ի վերջերին, երբ աչքովս տեսա, թե աղետյալ գոտու համար նախատեսված օգնությունը ինչպես է թալանվում: Այն ժամանակ, երբ աշխարհի ամենահեռավոր երկրի բնակիչը ողբում էր ու կարեկցում էր մեր ցավը, մեր տականքը թալանում էր, թալանում էր դաժանորեն, անխղճաբար... Գողանալով այն ծածկոցները, որոնք պետք է տաքացներին աղետյալ մանուկներին, թալանում էին սննդամթերքը ու դեղորայքը, որոնց կարիքը կար, բայց թալանեցին ամենը ու ամենքը: Թալանեց ոստիկանը, թալանեց կոմունիստն ու կոմսոմոլը, ՀՀՇ-ականն ու դաշնակը... Թալանեցին ազգադավ տականքները... Ու այնժամ հասկացա, որ ամեն ինչ սխալ է: Սխալ ենք կառուցում այն հիմքը, որը պիտի կոչվեր պետականություն: Քանի որ մինչեւ պետություն կառուցելը, պետք է հրապարակներում, օրը ցերեկով գնդակահարեինք այն թալանչիներին, որոնք անկուշտի պես կողոպտում էին աղետյալներին... Պետք է գնդակահարվեին անկախ պաշտոնից ու տարիքից, լիներ դա պահեստապետ, թե նախարար, որպեսզի մնացածին դաս լիներ, որ աղետի պահին պետք է միասնական լինենք, որ թալանչին ու գողը տեղ չունի մեր հասարակությունում: Գիտեք մենք չարեցինք դա եւ հենց այստեղից էլ դրվեց ԱԼԱՆ-ԹԱԼԱՆԻ սկիզբը, քանի որ անկուշտները շարունակեցին իրենց հաղթարշավը: Հետագայում էլ ծախեցին Խորհրդային Հայաստանի շարժական եւ անշարժ գույքն ու ողջ հարստությունը: Այս անգամ նրանք թալանեցին մեր կողքին, մեր անունից, մենք լռեցինք... Սակայն պիտի հասկանաինք, որ երկրի շահը այլ բան էր պահանջում... Դուք լռեցիք, իմանալով, թե ով ով է... Թիկունքից մեզ ոչնչացնում էին, դուք լռեցիք, որովհետեւ չէիք հավատում լսածներին, չէիք հավատում անգամ տեսածը... Տղերք, ինչ ուզում եք ասեք... Դուք սխալ սարքեցիք այս պետությունը...

Ես չէ, դու՛ք, քանի որ ես չեմ ցանկացել, որպեսզի ոտնատակ տան իմ դրացուն և հարեւանին, անպատվեն ու կողոպտեն անճարին... Եվ երբ հասկացա, որ իմ տեղը այդ երկրում չէ հեռացա, քանի որ ուշ էր որեւէ բան փոխել... Հասկացա, որ իմ միտքը այդ երկրի համար չէ, հասկացա, որ ավելի լավ է լինել հայրենիքից հեռու, ազատ -անկախ, քան թե հայրենիքում` անբարոյականության ճիրանների մեջ: Անբարոյականություն... Դա եղավ ձեր լռության պատասխանը... Դուք լռեցիք, երբ պետք էր խոսեիք, դուք մնացիք անշարժ, երբ պիտի գործեիք... Հիմա տղերք, ու՞մ եք մեղադրում... Մեր եղբայրներից շատերը հանգչում են Եռաբլուրում, սակայն գիտեմ, որ տեսնում են իրենց ընտանիքների ողբալի վիճակը: Նրանք չկարողացան ոչինչ անել, բայց մենք կարող էինք անել, որպեսզի մեր զոհված ընկերոջ զավակները լքված չզգան... Կարող էինք, բայց չարեցինք, չարեցինք, որովհետեւ սխալ էինք կառուցում, որովհետեւ մեր մեջ ծվարած դուշմանը, մեր մեջ դավեր էր հյուսում, որովհետեւ նրանք գիտեին, որ մեր հզորությունը մեր միության մեջ է: Նրանք խախտեցին մեր միությունը, որակավորումներ տալով, բամբասելով, ոմանց էլ ոչնչացնելով... Մեր միջից մաքրեցին առաջնորդ տղերքին ու հրամանատարներին, որպեսզի լինենք թեւերը կտրած արծվի պես... Արծիվն առանց թեւերի արծիվ չէ, այլ հավ, երեւի հավից էլ սոսկալի, քանզի միայն մնում է վիզը քաշել ու վերջ: Գիտե՛ք տղերք, ստի եւ կեղծիքի վրա բարոյական, ուժեղ պետություն չես կարող կառուցել, երբ անբարոյական ,,միլիցեն,, դառնում է բարոյական ոստիկան, դա արդեն պարզ էր, որ աղետը մոտալուտ է... Ինչպես կարելի է մարդուն փոխել... Համազգեստ ու անուն փոխելով տականքը չի փոխվում, ինչպես ասում են ,, ոստիկան չեն դառնում, ոստիկան ծնվում են...,, Ինչու հիշեցի նրանց կհարցնեք երեւի, Որովհետեւ այն ժամանակ, երբ տականք ոստիկան կոչեցյալին, բերեցին ու դրեցին ձեզ հրամանատար ու ղեկավար, արդեն պարզ էր, որ ինչ է լիելու... Նրանք ողջ կյանքը թալանել են, հիմա ինչպես կլինի, Անկախ Հայաստանի բանակի շարքերը մտնելով դարձավ բարոյական իր գիտելիքներով պիտանի սպա... Նույն ձեւով քրեական տականքները սողոսկեցին ու տեղավորվեցին տաքուկ տեղերում, որ յուղոտ պատառը իրենք լափեն: Ու մեր բանակի անկյունաքարը դարձան ՄԼԻՑԵՔՆ ու ՔՐԵԱԿԱՆՆԵՐԸ... Տղերք, մեր մեջքին խփելով նրանք պիտի կայանաին, պիտի ձեւավորեին իրենց գեներալական էլիտան:

Տղերք, մեր միջի տղաներից որը՞ դարձավ գեներալ, չկա, չէր կարող լինել, քանզի քաղաքական այրերը հենց իրենք էին նրանց կնքահայրերը, մեր թիկունքի ետեւում գործում էին պետության անունից, մեր մեջքի ետեւ խոսում էին ժողովրդի անունից... Մինչդեռ դուք գիտեիք, որ պետությունն ու ժողովուրդը դուք եք եւ ձեր ընտանիքները:

Տղերք, ես հեռացա դեռ այն ժամանակ` քսան տարի առաջ, եւ հասկացա, որ ճիշտ եմ արել, որովհետեւ իմ էությամբ ես մնացի նույնը, իսկ դուք փոխվեցիք, քանզի նախընտրեցիք լռել, տանելով ստորություններն, որոնք նախապատրաստել էին ձեր առաջնորդները: Ստորություն ու հալածանք, միայն դա տեսաք, ոչ մեծարու՛մ, ոչ էլ արժանապատի՛վ ծերություն: Ու դուք գիտեք, թե ով էր այդ ամենի մեղավորը, գիտեիք, բայց լռում էիք... Լռում էիք վախենալով, լռում էիք չուզենալով առանձնանալ մեծամասնությունից, Բայց դուք մեղավոր էիք, քանի որ մեծամասնությունը անտեղյակ էր, իսկ դուք ականատեսն էիք ու վկան: Ձեր լռությունը ծնեց հանցագործ իշխանություն ու սերունդ, ու դուք ծառայում էիք նրանց, դուք ծառայում էիք նրանց, ոչ թե ժողովրդին կամ պետությանը, նրանք են ձեզ այսօր ղեկավարում, նրանք են հրամաններ տալիս: Միեւնույն է տղերք, սխալվեցինք, ձեր գործած սխալը հնարավոր չէ շտկել, քանի դուք չեք հասկացել, որ սխալը ուղղելուց առաջ, պետք է ասել դրա մասին, պետք է գտնել այն բացիլը, որը տարածվելով մեր մեջ ձեւավորվեց ու դարձավ աղետի պատճառ: Ո՞վ էր... Ինչու՞.. եւ Ե՞րբ... Քանի այս երեք հարցերը շրջանցում ենք, մեզ մոտ ոչինչ չի կարող փոխվել: Ավելի ճիշտ ձեզ մոտ, քանի որ ես հեռու եմ այդ անբարոյականությունից, սակայն, միեւնույն է այդ վարակը ամենուր է, Եվրոպայում, Ամերիկայում, թե Ռուսաստանում... Հայի տեսակն է... Մենք չկարողացանք կառուցել մի պետություն, որտեղ բարոյականությունը կլինի երկրի անկյունաքարը: Այսինքն չչաչրախոսել ու չբամբասել, քիթը չխոթել ուրիշի գործերի մեջ, ապրել ձեր համար, չվնասելով շրջապատին: Այն ժամանակ ամեն ինչ կդասավորվի:

Տղերք, ձեզանից շատերը ծախվեցին, ծախվեցին բառիս բուն իմաստով, դավաճանելով ինքներդ ձեզ, ծախվեցիք կուսակցություններին, ծախվեցիք Լեւոնին ու Վազգենին, շատերն էլ ծախվեցին ուսադիրներին, պաշտոններին ու ժամանակին... Լռեցիք, երբ ծախեցին Շահույանն ու Արծվաշենը, շարունակում եք նույն անտարբերությամբ լռել նույնիսկ քսան տարի անց: Լռեցիք, երբ Հայրենական պատերազմը վերածվեց ԹԱԼԱՆՉԻԱԿԱՆ պատերազմի, երբ գեներալները ու զորավարներդ կողոպտում էին ինչ տեսնում էին, իրենց զինվորների արյան շնորհիվ հարտացան: Իսկ դուք լռում էիք ու լռում... Գիտեմ, դժվար է լսել մարտական ընկերոջից այս մեղադրական խոսքերը, բայց պետք է ասել, որպեսզի հասկանանք իրար, ովքեր ընդունում են ճշմարտությունը ինձ կհասկանան, վստահ եմ Եռաբլուրում հանգչող իմ ընկերները կհասկանան: Ես հեռացա հայրենիքից, որովհետեւ չգտա իմ տեղը գորշ շրջապատում, ինձ նման հարյուրավոր ազնիվ տղաներ հեռացան ցավը սրտում, վիրավորված, բայց երբեք չդավաճանեցին գաղափարին ու հայրենիքին: Ինչպես ասում են « Մի ծաղկով գարուն չի գալիս » Այո այդ մեկ ծաղիկը իմ պես տղաների ազնիվ գաղափարներն էր, որը մենք պահել ու փայփայել ենք, թույլ չենք տվել, որ տականքները տրորեն մեր ազնիվ գաղափարնեը: Եվ սխալը այն էր, որ շատերը մոռացան այն երդումը, լռեցին տասնամյակներով ու այդ լռությունը հանցանք էր, քանզի ձեր լռության ներքո հերոսացվեցին տականքներն ու դավաճանները, քանզի քո լռության ներքո բանակում դրվեց քրեական աշխարհի օրենքները, բանակում սկսվեցին սպանվել զինվորները: Քանզի ձեր լռության տակ գործեցին նրանք, որոնք պետք է գնդակահարված լինեին, որպես վնասակար տարր մարդկությանն ու հայրենիքին: Դուք լռեցիք, սակայն մենք ոչ, չլռեցինք քանի որ հայրենիքից հեռու ղողանջում էինք գալիք աղետի մասին, ղողանջում էինք կեղծված պատմության համար, ղողանջում էին սուտ հերոսների համար... Մենք աղաղակեցինք, սակայն մեզ լսող չեղավ... Ինչպես ստացվեց, որ մենք մոռացանք մեզ, մոռացանք դժվար օրերը, պայքարի տարիները: Մոռացանք, որովհետեւ այդպես էին ուզում մեր թշնամինները, որոնք մեր մեջ էին: Ինչպես ստացվեց, որ Ազատամարտիկներից մնաց միայն մի բուռ գաղափարի մարտիկներ, որովհետեւ նրանք մնացին իրենց գաղափարների հետ, չդավաճանելով իրենք իրենց, իսկ մնացածը ինչ արեցին, լռեցին իմանալով ճշմարտությունը... Կար ժամանակ երբ, հնարավոր էր շտկել սխալները, բայց այդ ժամանակը անցավ, դրանից հետո գալիս է լճացումն ու ճահճացումը... Երեւի կհիշեք, որ երիտասարդ ժամանակ մեզ ուսուցանում էինք պատմություն, որտեղ ճահճանում էր ֆեոդալիզմի ու մոնոպոլիզմի արատավոր երեւույթը: Արատավոր երեւույթ, որի մասին խոսել ու գրվել է բազմաթիվ գրքեր... Նարեկացուց սկսած վերջացրած Տեյրանով ու Չարենցով: Եվ ինչի՞ հասանք մեր անկախությունով, չարաղետ դասակարգային անդունդը բաժանեց մեզ բանակների, այդ բանակները չունեն ոչ մի գաղափարախոսություն քանի որ սոված դասակարգը պետք է հացի մասին մտածի, իսկ լափող դասակարգն էլ` լափելու: Այսքանից հետո, որտեղ է պետության ու ազգի իմաստը, երբ Մաճկալանց Դավիթներին պիտի բանակում սպանեն, իսկ Միկիտան Սաքոները ու Զիմզիմովները նրանց արյան հաշվին պիտի հարստանան: Հայրենիքը մեզ համար է հայրենիք, իսկ նրանց համար մի քսակ` եկամուտի աղբյուր: Ուրեմն ասացեք, որտեղի՞ց է սկսում հայրենասիրությունը: Դուք տղերք, կռվեցիք հայրենիքի համար, իսկ հիմա որտեղ է այդ հայրենիքը, նրանց գրպանու՞մ, թե՞ քո տանջահար հոգում: Հայրենասիրությունը դա սրբություն է, բայց դուք թույլ տվեցիք, որ կեղտոտ ոտքերով տրորեն ձեր սրբությունը, ձեր ազնվությունն ու համբերությունը: Ուրեմն էլ ում էր պետք այս անկախությունը, երբ պիտի տառապեն ձեր զավակները, նզովվեն ձեր կառուցած պետությունը:

Չգիտեմ կմեղադրեք, թե ոչ, սակայն ես ասացի, որովհետեւ բացի ինձանից ոչ մեկ իրավունք չուներ ասելու ձեզ այս ամենը... ես միշտ ՅՈՒՐԱՅԻՆ եմ, անկախ նրանից թե ձեր կողքին, եմ թե հեռվում... Ես միշտ ձեր ընկերն եմ, անկախ նրանից, թե դուք այն ուզում եք, թե ոչ... Ես միշտ մնալու եմ այն զինվորը, այն ոգով երիտասարդ տղան, որը իր հայրենակցի ցավով է ապրել, ապրում է ու կապրի: Կգա ժամանակ երբ կհասկանաք եւ կգնահատեք այս խոսքերիս իմաստը: Փորձեք չվատնել անիմաստ խոսքեր, չարժեզրկեք ազատամարտիկի խոսքը, քանզի նրա խոսքը ժայռի պես հաստատուն պետք է լինի... Կեղծիքով հնարավոր չէ ընտանիք կառուցել, ուր մնաց պետություն, այնպես որ գիտեք ինչից սկսել... Մենք գիտեինք, թե ովքեր մեզ ստորացրին ու խոշտանգեցին, որ ներքին թշնամու վնասը ավելի աղետալի եղավ քան արտաքին... Այնպես եղավ, որ մեզ հիմա կոչում են ՆԱԽԿԻՆ-ազատամարտիկներ, որովհետեւ այդպես սովորացրին սերնդին, մենք ՆԱԽԿԻՆ ենք. մեր հաղթանակները ՆԱԽԿԻՆ են, ու հարգանքը նույնպես, այնպես որ ավելորդ է ջանքեր գործադրրել, անիմաստ պայքարել, քանզի ՆԱԽԿԻՆՆԵՐՍ անպետք ենք... Որովհետեւ ազատամարտիկիներից շատերը չգիտակցելով կանգնեցին անիմաստ ՊԱՅՔԱՐԻԿ-ների կողքին, խամրեցնելով իրենց անունն ու փառքը, Դուք տղերք, մոռացաք ձեր առաքելությունը, քանզի պետությույնը միայն սահմանագիծը չէ, այլ թիկունքը, քանզի երկիրը միայն հողը չէ, այլ ժողովուրդը: Տղերք, դուք երդվեցիք, որ հայի արյուն չի թափվի, սակայն դուք մոռացաք մեր Արքաների ու Ֆիդայինների ժառանգություն թողած պատվիրանը, որ « ԴԱՎԱՃԱՆԸ ԵՐԲԵՔ ՅՈՒՐԱՅԻՆ ՉԷ » անկախ նրանից թե ինչ ազգություն ու դավանանք ունի, նա պետք է ոչնչանա երկրի երեսից: Իզուր չէ, որ դավաճանների գերդաստանները մեծից-մանուկ սրի էին քաշվում, որովհետեւ արյան գենետիկական այդ հատկությունը փոխանցվելու է նրանց ժառանգներին: Իսկ դուք ի՞նչ արեցիք, նրանց դավաճանությունը որակելով « ՍԽԱԼՄՈՒՆՔ » եւ հենց այդ սխալմունքն էլ դարձավ մեր գլխին փորձանք, այս սխալմունքն էր որ մեզ կործանեց, կործանեց անկախությունն ու բարոյականությունը: Եվ հիմա մեղադրել ժամանակին հանցանք կլինի, քանի որ ժամանակը մեզ հնարավորություն տվեց եւ դուք կորցրեցիք պահը, Կորցրեցիք պահը եւ վերջ: Երեւի Աստված եւս կտա մեկ հնարավորություն շտկելու անցյալի սխալը:

 

 

 

13/08/2014 ՎՀ Իսպանիա  

Далее Комментариев: 1

Пт

01

авг

2014

23 տարի առաջ ''մահացած'' ընկերը վերադարձել է

 

Հայկ Պետրոսյանը պատերազմական բազմաթիվ հիշողություններ ունի, մարտական ընկերներ, որ անփոխարինելի դարձան նրա համար ողջ կյանքում: Հայկը սակայն 22 տարի շարունակ հիշում էր մեկին, ում հետ առիթ էր ունեցել շփվելու հոսպիտալում:

 

’’Գագիկ Դանիելյանին երկար կյանք չխոստացան, վիճակը ծանր էր, անհույս… ինքը հոսպիտալից դուրս գալուց հրաժեշտ տվեց ինձ ու այսքան տարի ես նրան մահացած էի համարում: Բազմաթիվ անգամ խմել եմ ընկերոջս կենացը, հիշել եմ, ցավ ապրել’’, -Henaran.am-ի  թղթակցի հետ կիսվեց Հայկը:

 

Երեկ Հայկը ցնցվում է անակնկալից…. Մարտակերտում բնակվող մեկ այլ ընկերոջ միջոցով փորձել էր պարզել մահացած համարվող ընկերոջ գերեզմանի տեղը, ու ընկերը ուղարկում է նրան մի հեռախոսահամար. ” Զանգեցի Գագոն էր, ուղղակի հրաշք… մինչև հիմա հուզված եմ, ոնց հասկացա հրաշքով փրկվելա… էնքան ուրախ եմ հիմա, աննկարագրելի”,-հավելեց Հայկ Պետրոսյանը:

 

Հայկը շեշտում է, որ իսկական ընկերությունը երբեք չի մոռացվում, սակայն մարտի դաշտում կոփված ընկերության ամրությունը ուրիշ է:

 

Լուսանկարում` Հայկ Պետրոսյանն է:

 

Комментариев: 0

Пн

24

фев

2014

Ի՞ՆՉ ԵՆՔ ՈՒԶՈՒՄ, ԵՎ ՈՒ՞Ր ԵՆՔ ԳՆՈՒՄ

Տեսանյութեր   Հատուկ   ՁԵՐ   համար…

ԽՃԱՆԿԱՐ,   ՈՐԸ   ՄԵՐ   ԻՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆ  Է 

Далее Комментариев: 0

Вс

02

фев

2014

ԱՆԱԶԱՏ ԱԶԱՏԱՄԱՐՏԻԿԸ

Далее Комментариев: 0

Пт

24

янв

2014

ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ ԽՐԻՄՅԱՆ ՀԱՅՐԻԿ

Далее Комментариев: 4

Вт

21

янв

2014

ԱԶԳԱՅԻՆ ԳԱՂԱՓԱՐԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ: Շահամիր Շահամիրյան

Далее Комментариев: 0

Ср

18

сен

2013

ԵԹԵ ՉԼԻՆԵԻՆ ՆՐԱՆՔ, ՄԵՆՔ ՉԵԻՆՔ ՀԱՂԹԻ ԱՎԱՐԱՅՐՈՒՄ

 

Ինչու   է    Հայաստանում   տիրում   այս   վիճակը,  շատերը   տալիս  են  այս   հարցը...  Սակայն   այս   ամենի   պատճառը   միայն   մեկն  է,  ՈՐ   ԿԵՂԾՎԵԼ   ԵՒ   ԿԵՂԾՎՈՒՄ   Է   ՀԱՅՈՑ   ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ...   Շատերը   օգտվեցին   հնարավորությունից   եւ   կարողացան  իրենց   կենսագրական   հանցագործ  տարիները   դարձնել    հաղթական   պայքարի   էջեր...   Իսկ   գիտե՞ք  թե  ովքեր   էին   արդյոք   ԱՎԱՐԱՅՐԻ  ՃԱԿԱՏԱՄԱՐՏԻ  իրական   հերոսները...

 

Այս   լուսանկարում   երեւում  է  հստակ,  կարող  եք  մեծացնել   եւ   կհամոզվեք  ինքներդ...    ԵԹԵ   ՉԼԻՆԵԻՆ  ՆՐԱՆՔ, ՄԵՆՔ  ՉԵԻՆՔ  ՀԱՂԹԻ   ԱՎԱՐԱՅՐՈՒՄ

 

Комментариев: 0

Пн

24

июн

2013

Վահրամ Սահակյան


Երբ   մի   զինվոր   պատահաբար  բերանից   թռցնում   է,  թե   կռվել,  պայքարել է   պետության  եւ   մարդկանց   համար՝  դա   ինչ-որ  հասկանալի  է   (թեեւ դրա   մասին   պիտի   խոսի  միայն   անհրաժեշտության  դեպքում)։

Բայց   երբ   ինչ-որ   ջեբի   քաղաքական   գործիՉՈՒԿներն   են   անընդհատ նման   բան   վնգստում՝   ուզում   ես   բռնես,   հագցնես   ձուկ   բռնելու закидушк-ի   վրեն   ու   արաքսախառն  շպրտես   Թուրքիա։

Ասա   այ   խոզի   ծնունդ,   մի  հատ  չթռի  կուսակցություն   ես   բացել, 3  հատ միտինգ  ես   արել,  «Ազատ  Հայաստան»,  «Անկախություն»  ու   եսիմինչեր  ես ոռնացել՝   հիմա   դու   իրավունք   ունես   «Ազատության  մարտիկի» կարգավիճակում   ֆռֆռա՞ս,  ծերտ։

Կամ,  ասենք  սովետի  ժամանակ  դիսիդենտ  ես   եղել։  Որ   ի՞նչ,  дальше! Պետությանը,   մարդկանց,   ինձ   օգուտ   ե՞ս   տվել   դրանով։  Սերունդներ  ե՞ս դաստիարակել   քո   այլախոհությամբ։  Չե՞ս   հարմարվել  ռեժիմին՝  ԴԱ ՄԻԱՅՆ   ՔՈ   ԳՈՐԾՆ  Է՝   ուրիշի՞ն  ինչի   ես   խառնում   դրան,  էծ։

Ժողովրդի,  պետության  ու   մարդկանց   համար   եղել  են  ու  կմնան  Ավետիք Իսահակյանը,  Մհեր  Մկրտչյանը,  Խորեն  Աբրահամյանը,  Արտավազդ Փելեշյանը,  Հրանտ  Մաթեւոսյանը  եւ  մյուս  մեծերը։

Դուք  ոնց   հանցավոր   կերպով  ձեր   մոր   արգանդից   պլոկվել-շրխկացել  եք ասֆալտին՝  էնպես   էլ   կսատկեք,   անասուններ…

Բա   էս   անկիրթ,   անտաղանդ, փոքրոգի   մոծակներին  էսքան  շատ   ո՞վ   ծնեց   ու  լցրեց   էս   աշխարհը…  

 Ո՞ւմ   են   պետք  էդ   քաղաքական  զիբիլները…

 Դրանց  պիտի   հազարներով  լցնել  ստադիոնը   ու   վառել  к  чертовой матери!!!!

 

© VS   23 /06/ 2013  Վահրամ   Սահակյան

 

 

 

Комментариев: 0

Пт

24

май

2013

ՆԺԴԵՀԻ ԽՈՍՔԸ ՈՒՂՂՎԱԾ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ

Далее Комментариев: 0

Пт

24

май

2013

ՈՒ՞Մ ՀԱՄԱՐ Է ԹԱՆԿ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ...

Далее Комментариев: 0

Пт

19

апр

2013

ԻՆՉՊԵՍ ՈՐ ԿԱՄ... Վարդան Հովհաննինսյան Բանաստեղծություններ

Далее Комментариев: 0

Сб

30

мар

2013

Հրամանատարը հուզվու՜մ է, լա՜ց է լինում...

   

Svetlana   Margarian

 Հրամանատարը   հուզվու՜մ   է,  լա՜ց   է  լինում... և   այսքա՜ն   տարիներ   անց...

 Հասկանում   ե՞ք   մարդիկ,  հայե՜ր,  թե   դա   ի՞նչ  է   նշանակում...

 Հասկանում   ե՞ք,  որ   թշնամու   դեմ   գնացող,   աչք   չթարթող,  կյանքը    նվիրաբերող հերոսը    լա՜ց   է   լինում   այս   խախաղ   պայմաներում,   իր    երկրու՜մ...   Ինչու՞՞՞...

 Հասկանում   ե՞ս   այս   արցունքների   իմաստը,   «Հայազն»-ի   կուսակցական    Արմեն Մկրտչյան...    Նաիրի   Հունանյանին   ատող   Արմեն    Մկրտչյան...     

Գիտե՞ս    գոնե,   թե   ինչքան   մեծ   ցավ,   ինչ   չափի   ահավոր   պատմություն   ու   գաղտնիք է   անթեղված   այդ   արցունքների   տակ...

 Գիտե՞ս,  որ   միայն   «Արաբոյից»   մեկ   օրում   72   մարտիկ   դաժանորեն   սպանվեցին դավադրության   արդյունքում,  խորհրդարանում   Նաիրիի   կողմից   սպանված   մի   քանի հոգուն   ափսոսացող   Արմեն   Մկրտչյան...

 Այսպիսի   կեղծիքով   ու   շողոքորթելո՞վ   ես   սկսում    կուսակցական    կենսագրությունդ,   մա´րդ...

  ՈՒ՞մ   է   պետք   նման   կուսակցությունների   ստեղծումը,   դրանցով   արդե´ն   իսկ    լիքն   է մեր    երկիրը:   Ժողովուրդը   հոգնել   է   ձեր   նմաններից:   Ժողովրդին   ճշմարտությունը վերադարձնողներն   են   պետք,   քաջերը,  որ   կարող   են   բարձրաձայնե  լ այդ ճշմարտությունը,   ո´չ   թե   ձեզ   նմանները,   որ   մայրաքաղաքում    նստած,   կրակոցի   ձայն անգամ    չլսած,   վախենալով    անգամ    ազգադավ    մեռելների    ուրվականներից՝ շարունակում   են   հարթել   կեղծիքի     ճանապարհը...

http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=474977425889921&id=298067533655285   

Далее Комментариев: 0

Сб

09

мар

2013

Անդրանիկ Ծառուկեան (1913-1989

Անդրանիկ   Ծառուկեան    (1913-1989), սփիւռքահա  յ բանաստեղծ,   արձակագիր, լրագրող:   Ծնած է 1913-ին Կիւրին, Արեւմտեան Հայաստան: Մանկութիւնը անցուցած է որբանոցներու մէջ, Եղեռնի եւ աքսորի տարիներուն: 1920-ականներու սկիզբը մայրը կը գտնէ զինք եւ նախնական ուսումը կը ստանայ Հալէպի Հայկազեան Վարժարանին մէջ: Ապա կ'անցնի Պէյրութ եւ կ'աւարտէ տեղւոյն Հայկազեան Ճեմարանը:    Գլխաւոր   գործերն   են   «Մանկութիւն   Չունեցող   Մարդիկ»,   «Երազային   Հալէպը», «Թուղթ  Առ  Երեւան»:

 Երկար   տարիներ  խմբագրած  է  Նայիրի  գրական  հանդեսը:

 Խօսելով   ինքն   իր   մասին,  Ծառուկեան  կ'ըսէ  թէ  իր   բանաստեղծութիւնները ազդուած  են   Դանիէլ   Վարուժանէն  եւ  Սիամանթոյէն:

 Ծառուկեանի   արձակ   գործերը   ընդհանրապէս   ինքնակենսագրական   կամ յուշագրական  են,   ինչպէս՝  «Մանկութիւն   Չունեցող  Մարդիկ»ը   եւ   «Երազային Հալէպը»:

Եղերաբախտ   Քերթողներ (1939)

Բանաստեղծական   երկեր

 Առագաստներ (1939)

 Թուղթ  Առ Երեւան (1946)

Վէպ  /արձակ  գրութիւններ

 Մոխրամանը   (1939)

 Մանկութիւն   Չունեցող   Մարդիկ (1955)

 Երազային  Հալէպը (1979)

 Երազային  Հալէպը- Բ Շարք (1996)

 Վերջին   Անմեղը (1980)

 Սէրը   Եղեռնին  Մէջ

 Հին  Երազներ  նոր  Ճամփաներ

Далее Комментариев: 0

Пт

15

фев

2013

ԱՄԵՆ ԻՆՉ ԻՐԱՐ ԵՔ ԽԱՌՆԵԼ


ԱՄԵՆ ԻՆՉ ԻՐԱՐ ԵՔ ԽԱՌՆԵԼ

 

http://www.louysworld.com/archives/17244

 

«Ազատամտություն» օրաթերթում և «Ազգային գաղափար» հանդեսում հաճախ ենք հանդիպում արհամարհական կամ վիրավորական արտահայտությունների, որոնք ուղղված են հայ ժողովրդի ժամանակակից պատմության մեջ ինչ-որ դեր ունեցած անհատներին: Այսօր Հայաստանում փորձ է կատարվում կոմունիստներից ժառանգություն մնացած մի մեխանիզմի տալ նոր որակավորում, ու նորից տաքացված ճաշի նման մատուցել ժողովրդին: Խոսքը «մաուզերիստի» ստերեոտիպի մասին է: Խորհրդային տարիներին սույն ստերեոտիպը մարդկանց մոտ առաջացնում էր երկու տիպի վերաբերմունք: Առաջինը, որը պետական պրոպագանդայի ցանկությանն էր համապատասխանում, զզվանք էր առաջացնում մարդկանց մեջ բոլոր այն հայորդիների նկատմամբ, որոնք հայրենիքի պաշտպանության անվան տակ փորձում էին սեփական նպատակներ հետապնդել՝ հարստանալ, կեղեքել և այլն: Իսկ երկրորդը, ինչպես միշտ՝ տոտալիտար հասարակարգերում, հակառակ պատկերն էր. եթե իշխանություններն այդքան սևացնել են փորձում մաուզերիստներին, ուրեմն մաուզերիստներին պետք է հերոս համարել:

Անկախության տարիների սկզբից այս ստերեոտիպը մոռացվեց: «Ասֆալտի ֆիդայի» տերմինը շատ ավելի ճշգրտորեն էր նկարագրում այն «երկիր պահողներին», որոնք Երևանում էին անցկացնում իրենց պատերազմական օրերը: «Ասֆալտի ֆիդային» զենք էր ստանում այս կամ այն կազմակերպությունից, գրանցվում էր այս կամ այն վիրտուալ ջոկատի կազմում, ապա մնում էր Երևանում: Եվ այդ զենքի միջոցով էլ հարստանում էր՝ կողոպտելով, շորթելով, խլելով ու սպանելով: Նա սկսում էր պատերազմական զոհողություններ պահանջել ժողովրդից: Ինչպես գիտենք, «մեր դեմ խաղ չկա»-ի փիլիսոփայության ակունքներում կանգնած այս երևույթն արժանանում էր ժողովրդի ամենաբացասական վերաբերմունքին, սակայն` ոչ ըմբոստացմանը: Որովհետև բոլորն էլ գիտեին, որ եթե փորձեիր այդպիսի մի ճիվաղի գլուխը ջարդել, ապա իշխանական օղակներում գտնվող նրա տերերը քեզ ամենայն դաժանությամբ կպատժեն: Նման անպաշտպանվածության ու անարդար միջավայրի պայմաններն էին արտագաղթի հիմնական պատճառը: Չկար կարգին պետության հեռանկար:

«Ասֆալտի ֆիդայիների» շարքերում կային նաև այնպիսիները, որոնք մի անգամ եղել են «ֆրոնտում» ու ստանալով վախ ու սարսափի մի խոշոր չափաբաժին` իրենց շունչն առել էին Երևանում: Այս տիպի «ասֆալտի ֆիդայիները», փաստորեն, «կռված տղեք» են: Գնացել են ճակատ, նկարվել են, հնարավոր է նաև, որ կրակած լինեն, ու դրա արժեքն այնքան մեծ է իրենց աչքում, որ այն փորձում են վաճառել հնարավորինս բարձր գնով:

Կան նաև երրորդ տիպի «ասֆալտի ֆիդայիներ», որոնց նախընտրելի է կոչել «վարձկան զինվոր»: Հաճախ ենք հանդիպում նման խոսքերի` «Ի՞նչ, կարո՞ղ է Մանվելը չի կռվել»: Պարզ է, որ նա երկար ժամանակ եղել է պատերազմում, ճակատին մոտ: Ու պարզ է, որ ոչ ոք չի կարող ուրանալ այն հանգամանքը, որ նա, իրոք, ինչ-որ դրական դեր ունեցել է պատերազմում: Սակայն հենց պատերազմի դաշտում ամենամեծ ջանքեր թափող տղաների շրջապատում էին Մանվելի ու նրա նմանների մասին պատմվում ամենահետաքրքիր անեկդոտները: Դրանց մասին Երևանում ոչ ոք չէր լսելու: Օրինակ, երբ Մանվելի ջոկատները, որոնց մեծ մասը կազմված էր վիճակ գցելու արդյունքում Արցախի ճակատում հայտնված դժկամ ոստիկաններից, գտնվում էին Ֆիզուլուց հարավ, նրանց դիմաց տեղակայված էին ադրբեջանական վիճակ գցած դժկամ ոստիկանները՝ սեփական մանվելի հրամանատարության տակ: Այս երկու մանվելների միջև ռադիոկապի միջոցով «գաղտնի համաձայնություն» էր կայացվել` «ախր ինչներիս է պետք իրար վրա կրակենք. երբ կասեն հարձակում, մեկս կամ մյուսս կնահանջի»: Այս ռադիոկապի մասին տեղեկացել էին դաշնակցականների գումարտակում, որոնք Մանվելի դիրքերին շատ մոտ դիրքեր էին զբաղեցնում: Ու այսպես, ամեն օր դաշնակցական մի քանի սնայպեր գնում էր Մանվելի խրամատները ու այնտեղից խփում մի քանի ազերի վիճակ քաշածների: Դրա հետևանքով սկիզբ էր առնում փոխհրաձգություն և այլն: Ի վերջո, Մանվելի ու դաշնակցականների միջև բախում տեղի ունեցավ, մի զոհ, և դաշնակցականներին Մանվելի կողքից հանեցին:

Այս դրվագը ամենահստակ նկարագրությունն է այն երևույթի, որ, այո, գոյություն ունեն «ասֆալտի ֆիդայու» տարբեր տեսակներ, որոնցից ամենավտանգավորները նրանք են, որոնք իրո՜ք մասնակցել են պատերազմին: Դրանով նմանները փորձում են մեր բերանները փակել: Սակայն սխալվում են, քանի որ մարդիկ հստակ տարբերակել գիտեն իրենց հերոսներին ու վարձկան զինվորներին: Հենց հերոսի խոնարհությունը ու մյուս կողմից վարձկանի կողմից ակնկալվող վճարը տարբերում են այս երկու կատեգորիաները իրարից: Հիշենք այն մեծածավալ թալանը, որ «ասֆալտի ֆիդայիներն» իրականացրեցին թե Արցախում` հատկապես ազատագրված տարածքներում, ինչպես նաև Հայաստանում, այն մետաղի ջարդոնի անվան տակ վաճառելով, երկար տարիներ արտոնյալ սեփականաշնորհման հնարավորություններով հարկեր չվճարելով… և այլն: Այս անխռով կյանքի երաշխիքը եղել է «հավատարմությունը» և ժամանակին մուծվելը իրենց շեֆ-սպարապետին:

«Ես կռված եմ» և «դուք բոլորդ ինձ պարտական եք» խոսքերը հատկանշում են վարձկանին: Իսկական հերոսը առանց ոչ մի ակնկալիքի է իր ազգն ու հայրենիքը պաշտպանում:

Այս իմաստով, տեսնում ենք բազմաթիվ հայորդիներ, որոնք, իրոք, Արցախյան ազատամարտի ժամանակ խաղացել են կարևոր դեր, ու մի պահ չենք էլ կարողանում կողմնորոշվել, թե արդյո՞ք նման հերոսական անձի նկատմամբ մենք պետք է ինքներս մեզ թույլ տանք բացասական որևէ արտահայտություն: Օրինակ, Սամվել Բաբայանը: Նա այն մարդն է, որ, երբ Արցախի պաշտպանական ուժերի գրեթե ամբողջական պարտության պայմաններում ոչ ոք չեր ցանկանում ստանձնել հայկական հուսալքված ուժերի հրամանատարությունը, իր մեջ այնքան ուժ գտավ, որ վերցնի այդ մարտահրավերը: Նա դարձավ հուսալքված ուժերի հրամանատարը ու այն վերածեց ոգևորված ու հաղթանակող մի ուժի: Նրա դերը բեկումնային էր: Ոչ ոք չի կարող վիճարկել, որ Սամվել Բաբայանը հերոսական ակտ է արձանագրել: Սակայն նույն Սամվել Բաբայանը հետո սկսեց նյութական միջոցներ կուտակել, գուցե քաղաքական նկատառումներով, գուցե` անհատական, սակայն հենց դրանով էլ իր հերոսական գործունեությունը վերածվեց վարձկանին հատուկ գործունեության: Ազգը նրան վճարեց: Ու այսօր նա հիշվում է ոչ միայն իր հերոսությամբ, այլև իր նյութապաշտությամբ: Այսինքն` նա հերոս չէ:

Սակայն «Ազատամտություն» օրաթերթը կամ «Ազգային գաղափար» ամսագիրը, կարծում ենք, որ պարտավոր են բացասականն ու դրականը համատեղ ներկայացնել, քանի որ գոյություն չունի աշխարհում որևէ մեկը, որը դարձի գալու հնարավորությունից զերծ է: Նույնիսկ չգիտենք, թե Շուշվա բանտից դուրս եկած Սամվել Բաբայանն ո՞վ է: Դուք կարծես փակում եք մարդկանց բարի գործունեության ճանապարհը, քանի որ հարվածն ստացածը պարզ է, որ պիտի ցանկանա հակադարձել: Օրինակ, բոլորին է հայտնի, որ Սամվել Բաբայանը տեղյակ է բազմաթիվ անցուդարձերից, որոնք խեղեցին հայ ազգի վերածննդի մեծ հնարավորությունը 1992-1994 թվերին: Նոր, ոչ նվազ նշանակալի հերոսություն կլիներ գուցե այդ բոլորը կիսել հանրության հետ, և ցույց տալ, որ ճշմարտությունը, որն արդարության հիմքն է, ավելի մեծ արժեք է ներկայացնում Սամվել Բաբայանի համար: Ես վստահ եմ, որ նման քայլով նա վերջնականապես ամրագրած կլինի իր հերոսական կերպարը: Նույնը չէ, օրինակ, Ժիրայր Սեֆիլյանի պարագան: «Ազատամտություն» օրաթերթն ու «Ազգային գաղափար» պարբերականը մեծ ջանասիրությամբ են պայքարում նրա դեմ: Միայն այն հանգամանքը, որ նա Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ճամբարում է հայտնվել, բավարար չէ, որ նրան ներկայացնեք բացասական ոճով: Նա իսկական հերոսներին է մաս կազմում, մարդկանց, որոնք Արցախյան ազատամարտին մասնակցել են` առանց որևէ վճարի ակնկալիքի: Ամեն մի հաղթանակը բավարար խրախուսանք է նա համարել: Ավելին, երբ որևէ նյութական առաջարկ է նրան կատարվել, նա կտրուկ հրաժարվել է դրանից:

Ավելի լավ կլիներ վերլուծել այն հարցը, թե ինչո՞ւ են Ժիրայր Սեֆիլյանի նմաններից ոմանք անցել Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմը: Լևոն Տեր-Պետրոսյանի շրջապատում ապագա Հայաստանի ինչ-որ մշուշոտ, բայց ամեն դեպքում հետզհետե ավելի հստակորեն ուրվագծվող ապագա Հայաստանը պատկերացվում է: Այսինքն նրանք ասում են, թե ի՜նչ Հայաստան են ուզում, իսկ դուք ասում եք, թե ինչ Հայաստան չեք ուզում: Պատմությունն ապացուցում է, որ այս երկու ոճերից միշտ առաջինն է հաղթում: Կարծում եմ` հիմնական պատճառներից մեկ ուրիշը նաև հենց այն վերաբերմունքն է, որ «Ազատամտություն» օրաթերթն ու «Ազգային գաղափար» ամսագիրը դրսևորում են Դրաստամատ Կանայանին ու Անդրանիկին բացասական իմաստով` Վազգեն Սարգսյանի ու մանվելների հետ նույնացնելով: Ի վերջո, սուտ արժեքներից ձերբազատվելու միակ միջոցը անխտիր բոլոր արժեքների վերացո՞ւմն է: Դրաստամատ Կանայանը անձամբ առաջնորդել է իր խմբերին զինվածությամբ և քանակով իր ուժերից բազմաթիվ անգամ գերակա ուժերի դեմ: Ու նրա ոգևորող ներշնչանքը բավարար է եղել հաղթանակի ապահովման համար: Վազգեն Սարգսյանը նոր տարվա իր « բարի մաղթանք ֆրոնտիցը» նկարահանել է Նորքի անտառում: Անդրանիկը ոչ միայն ապացուցել է, որ կարելի է պարտիզանական կռիվ տանել թուրքական հզոր բանակի թույլ կողմերին հարվածներ հասցնելով, այլև ապացուցել է մի մոռացված բան, որ հայ մարտիկը 10-20 թուրք զինվոր արժի նաև վճռական ու ճակատային բախումների ժամանակ: Վազգեն Սարգսյանը հենց որպես «ռազմական առաջնորդ» ստեղծվել է, որպեսզի Մովսես Գորգիսյանը կամ Վիտյա Այվազյանը չդառնան հայկական ջոկատների ղեկավար: Անդրանիկը, հակառակ ռուսական բանակի ղեկավարության ցանկության, ազատագրել է Վանն ու փրկել տեղի հայության մի հատվածի կյանքը: Իսկ Վազգեն Սարգսյանը հրամայել է Վարդենիսում տեղակայված Հովսեփ Հովսեփյանին հանկարծ չգրավել Քելբաջարը (որին Հովսեփը բարեբախտաբար չի ենթարկվել): Դրաստամատ Կանայանը ոչ մի ճակատամարտ չի պարտվել: Իսկ Վազգենը կամ Մանվելը ոչ մի ճակատամարտ անձամբ չեն էլ տեսել: Անդրանիկն ու Կանայանը գաղափարական մարտիկներ էին: Երկուսի համար էլ գոյություն ուներ ապագա մի Հայաստանի պատկերացում, որն իրականություն դարձնելու նպատակով նրանք ջանք ու ճիգ չէին խնայում: Մանվելի, Վազգենի ու նմանների մոտ միակ գաղափարը սեփական հզորությունն ու հարստությունն էր, որը ձեռք են բերել եղած շեն Հայաստանը տկարացնելու գնով: Ո՞նց կարելի է, «մաուզերիստ» կամ «ասֆալտի ֆիդայի» ստերեոտիպին դիմելով, նման տականքներին համեմատել հայ ազգին նոր շունչ տված երկու հերոսների հետ: 1996-ին ժողովրդի վրա կրակող Վազգեն Սարգսյանի ու կամովին իշխանությունը բոլշեվիկներին հանձնող Կանայանի վարքում նույնությու՞ն եք տեսնում: Կանայանի, Անդրանիկի ու Նժդեհի նմանների գործունեության արդյունքում չէ՞ր, որ մենք ունեցանք մեր սեփական պետությունը: Ու Նժդեհը մահացավ բանտում՝ աղքատ: Անդրանիկը` նույնպես աղքատ: Ո՞ւր էին նրանց «թալանած» փողերը: Իսկ Կանայանը, լինելով հարուստ ընտանիքի զավակ, նյութական ոչ մի արժեքի կարևորություն երբեք չի տվել: Հարյուրավոր միլիոններ դիզած մանվելների ու վազգենների հե՞տ եք նրանց համեմատում:

Անշուշտ կարելի է ենթադրություններ անել, թե` եթե 1918-1920 թթ. Ժամանակահատվածում Դրաստամատ Կանայանը ունեցել է մեծ իշխանություն և հեղինակություն, ուրեմն նա անպայման վազգեն սարգսյան է դարձած եղել: Սխալ է այս մտածելակերպը, քանի որ փաստերն ապացուցում են, որ նրանք երկու իրարից շատ տարբեր մարդիկ են եղել: Ամոթ է անգամ նրանց իրար հետ համեմատելը: Ո՜չ Անդրանիկը, ո՜չ էլ Կանայանը վարձկաններ չեն եղել, ու չեն թալանել ամբողջ ազգը` իրենց կատարած հերոսությունների դիմաց որպես հատուցում: Ու դրա վառ ապացույցը կարծում ենք կլիներ այն, որ նրանք առաջնորդել են իրենց զինվորներին, և ոչ թե` ուղարկել: Նախ իրե՜նք են վտանգվել ու իրենց օրինակով կերտել են հայ հերոսի վարակիչ կերպարը, որին պիտի հետագայում հասնեին Մոնթե Մելքոնյանը, Լեոնիդը, Ասկոլկան և ուրիշներ: Նույն կերպ, այսօր, Արցախյան ազատամարտի ավարտից 14 տարի հետո, բարոյական ամենատարրական պահանջն այն կլինի, որ հստակ զատորոշում կատարենք վարձկանների ու հերոսների միջև: Նրանց միջև, որոնք պատերազմից հետո, սեփական հերոսությունները համարելով բնական հայրենասիրական դրսևորում, շարունակում են իրենց սեփական բնականանոն կյանքը (ինչպես օրինակ Արկադի Տեր-Թաթևոսյանն ու Արկադի Կարապետյանը և ուրիշներ ), և նրանց, որոնք տարբեր շուկաների, պետական այգիների, մայթերի, մանկապարտեզների ու կլինիկաների սեփականաշնորհումն են կատարել ու տարբեր տիպի ջիպերով փորձում են մեզ զարմացնել: «Ազատամտություն» օրաթերթին և, հատկապես, «Ազգային Գաղափար» հանդեսին առաջարկում եմ, անգամ մի քիչ ավելի ճգնելու գնով, քննարկումներ ծավալել ազգային գաղափարախոսության շուրջ: Այս բանն ասում եմ, որովհետև հստակ է, որ այս պարբերականներում գոյություն չունեն արգելված նյութեր: Առանց անցյալի ճիշտ գնահատականի, չենք կարողանալու ներկա քաոսը ըմբռնել: Ու առանց ներկան ըմբռնելու` ո՞նց ենք պատկերացնում ապագան: Բոլոր ազգերն էլ անցել են արժեքների ու նպատակների նման քաոսի միջով: Պարզապես նախ պետք է ընդունենք, որ այդ քաոսը գոյություն ունի, ապա փորձենք համադրել, թե ի՞նչ արժեքային համակարգի հիմամբ է, որ մենք կկարողանանք հայկական պետականության գոյապահպանումն ու զարգացումը ապահովել: Պարզապես, սկզբնական ժամանակահատվածում, հարկ է դրսևորել մեծ հանդուրժողականություն` նպատակ հետապնդելով մի պարբերականի սահմաններում ներգրավել ազգային խնդիրների համար այնպիսի լուծումներ, որոնք միաժամանակ կբավարարեն թե՜ անհատի երջանկության համար անհրաժեշտ դրույթները, թե՜ պետության անվտանգության պահանջները և թե՜ ազգային նպատակները: Քաղաքական սպեկտրի միայն մի դաշտում ճշմարտությունն ասելը չի նշանակում նոր հասարակարգ կառուցել:

 

Ազատ

 

Комментариев: 0

Сб

29

дек

2012

Ամանորյա ուղերձ «Ազատամարտիկի Հիշատակարանի» կողմից

 

 

Ամանորյա   ուղերձ   « Ազատամարտիկի  Հիշատակարանի »  կողմից

 

Սիրելի   բարեկամներ    և   ընկերներ   Շնորհավորում    եմ   բոլորիս  Ամանորի    և   Սուրբ   Ծնունդի    կապակցությամբ,   և   ցանկանում   եմ   նոր   նվաճումներ   և    հաղթանակներ:  Եվ   այս   Նոր   Տարին    մեզ   թող     բերի    նոր   Գիտակցական   միտք,   նոր    հայացքներ   և կողմնորոշվելու   ձիրք    որպեսզի     կարողանանք  հաղթահարել     և   իրականացնել    մեր   Ազգային   Գաղափարախոսությունը:    Թույլ   տվեք   այս   մաղթանիքի  ավելացնել    իմ   գրած    այս   պոեմը  

 

  Հոմանիշներ

 

Հոմանիշները   կարծես  կյանքում,

Ուղեկցում   են,  մեզ ամենուր,

Կյանքն  է  այդպես, դու՛  իմացի՛ր,

Հոմանիշն  է  մեզ   չափանիշ,

Միավոր  է   կարծես   չափման,

Համեմատում  ենք   ու   կշռում,

Ծանր  ու  թեթև   ենք  մենք   անում,

Հեռու  մոտիկ,  կարճ   ու  երկար,

Եվ   քաղցրահամ   և   դառնահամ,

Գեր   ու   նիհար,  սև   ու   սպիտակ,

Բուրումնավետ    և   գարշահոտ,

Հաստ   ու   բարակ,  անգին   էժան;

Լույս   ու   խավար,  գիտուն  անգետ,

Շա՜տ   են  նրանք, և բազմազան:

Ու   դառնում   է   մեզ   ուսուցիչ,

Հոմանիշը՛,   հենց   մեր   կյանքում:

Եվ   փնտրում   ենք,   մենք   ամենուր,

Լավը   վատից,   այդպես   զատում,

Եվ   փորձում   ենք   գտնել   կարծես,

Հոմանիշն   է   մեզ   չափ   դառնում:

Հոմանիշնե՛ր,   ինչա՜ն   ինչքա՜ն,

Բազմապիսի,   բազմաերանգ,

Եվ դառնալով,   մի   մե՜ծ   նժար,

Ու  չափելով,   հոգին   անգամ`

Ա՛յս   մարդկության...

 

Երկու   նժար,  մեկի  ծայրին   մենք   դնում   ենք,

Ազնիվ   մարդուն,  իր   գործերով,

Իսկ   մյուսի   վրա,  խաբեբային  և   խարդախին:

Եվ   կշռում  ենք,   հոմանիշով,

Հավատացյալ,   հայրենասեր,

Ազգադավան,   դավանափոխ,

Վախկոտ   մարդուն,   հերոսի   հետ,

Ու  կշռելով,   հոգիները   չարագործի,

Ազնիվ   մարդկանց   և   գործերը...

Մենք   փնտրում   ենք,   այդ   երկուսից,

Միայ՜ն   մեկի՛ն...

 

Թե՜ ուզու՞մ   ես,   քեզ   ճանաչել   դու՛  իսկապես,

Հոմանիշի՛ն, դու   հարցրու,   առանց   քաշվել,

Ո՞վ   է   արդյոք,   քո   ընկերը,   հարցրու   դու  քեզ,

Հոմանիշը   քեզ   կօգնի,

Գտնել   հարցիդ,   պատասխանը...

« Ընկերով   են   մեզ   ճանաչում »,

Հնուց   խոսք  է   մեզ   հասած,

Դա   այդպես   է,   ես   չեմ   ասել,

Սուրբ   գրքում   է   դա   գրված:

Մարդիկ   հարկավ,  իրենց   կյանքում,

Ունենում   են   ընկերներ,

Սակայն   ո՞վ   ես, իրականում...

Դու՛  հարցրե՞լ   ես   երբևէ:

 

Հոմանիշով   համեմատվի՛ր,   չափն   է   հոգու  իմացի՛ր,

Լա՞վն   ես   բարի,  քո   գործերով   պիտանի,

Թե՞  պատի՛ժ   ես,  մարդկանց   գլխին,

Չար   գործերով,  վայրենի,

Երկու   նժար,  միայն  երկու՛սն   իմացի՛ր...

Որտե՞ղ   ես   դու՛,   քո՛   գործերով,

Ո՞ր    նժարի՛ն,   բարու՛,   թե՞   չարի՛:

 

29/12/2012     

 

 

Далее Комментариев: 0

Ср

08

авг

2012

« Վերջին Մոhիկանը »

Далее Комментариев: 1

Чт

01

мар

2012

Vardan Hovhannisyan presenta el libro ,, El DIARIO DE PATRIOTA ,, Հայտարարություն ...

Vardan Hovhannisyan  presenta el libro ,, El DIARIO DE PATRIOTA ,, estas historias están escritas en los años 1988 -1994 el período de la guerra, en Nagorni Karabaj Historia de gente que viveron en Region Shaumyan en Alto Karabaj  es y el sufrimiento de la gente y la victoria triunfal en su lucha por la supervivencia,     http://azatamartiki-hishatakaran.jimdo.com 

Հայտարարություն ...

 

 Հարգելի ընթերցող, նախկինում ,,Ազատամարտիկի Հիշատակարանում ,, տեղադրված  հոդվածներիև հարցազրույցների մի մասը տեխնիկական պատճառներով  ջնջվելէին  կայքից, որի պատճառով ներեղություն ենք խնդրում:

Մեր Web- էջի աշխատակազմը այդ ուղղությամբ աշխատանքներ է տանում, որպեսզի ամբողջությամբ վերականգնեն նախքինում տեղադրված էջերը:

Далее Комментариев: 0

Հարգելի նախարարներ, փոխ-նախարարներ, պատգամավորներ քաղաքական գործիչներ …

Ձայն Բարբառո

 

 

Հարգելի նախարարներ, փոխ-նախարարներ, պատգամավորներ, քաղաքական գործիչներ և պետական այրեր, այս օրհասական պահին երբ մեր երկրի առջև առաջացել է մեր ազգի լինել չլինելու հարցը, որտեղ որոշվում է մեր ազգային արժեքների և ազգի պահպանման կարևոր գործոնը: Դուք կարծես թե մոռացել էք ձեր պարտքը հայրենիքի և ժողովրդի արջև: Իսկ այն որ մեր ժողովուրդը վաղուց մոռացել է իր ազատության և իրավունքների մասին դա փաստ է, Մինչև ե՞րբ ենք այդպես նստելու և սպասելու որ երբևե ձեզ կմատուցեն այն ինչի կարոտ է մեր ժողովուրդը, մինչև երբ կդադարեն խոշտանգել և ահաբեկել մեզ: Անդրադարձ նետելով դեռ քսան տարի առաջ, մեր ազատամարտի պայքարի տարիներին, բոլորս էլ հասկանում էինք, որ Ղարաբաղյան պատերազմի հաղթանակի գործոնը, կապ չուներ բազմատեսակ վարչապետիկների գործելակերպից, և ոչ էլ Վազգեն Սարգսյանից կամ այլ բարձրաաստիճան զինվորականներից, սակայն մենք չենք ուզում ընդունել ճշմարտությունը, այդ պատերազմը հաղթեց ի գիտություն բոլորին, հայ ազատամարտիկի հայրենասիրական ոգին և կամքը: Մենք մոռանում ենք, որ պատերազը ոչ թե հաղթում են քանակով և ոչ մարտունակ բանակով, այլ մարտունակ ոգով: Ղարաբաղյան ազատամարտը, դա մի նոր Սարդարաբադ էր մեր գոյի, մեր երաշխիքի պատերազմն էր, որ կարողացանք փառքով դուրս գալ պարտադրված պատերազմից: Սակայն մենք մոռանում ենք, որ պատերազմի արհավիրքը մեր ժողովրդից անպակաս է լինելու քանի գոյություն ունի Պանթուրքիզմի վտանգը: Մեր պատմությունը և ժամանակը ցույց տվեց, որ թուրքական պետությունները իրենց դարավոր ավանդույթը չեն մոռացել և ժամակները չեն փոխել նրանց գաղափարները: Եվրոպական ինտեգրացումը նույնիսկ հետ չի կարող պահել թուրքերին այդ ծրագրից, չմոռանանք Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ինչպես կերպարանափոխվեցին, նույն էլ այժմ: Տեսնեք Կիպրոսը և Կոսովոն, Ղարաբաղյան և Չեչենական պատերազմները դրա վառ ապացույցներն են: Չմոռանանք, որ բարքերը և ժամանակները փոխվում են, սակայն «Պանթուրքիզմի » գաղափարը ոչ, ուստի հարգելի պարոններ, ինքներդ նայեցեք ետ և կհամոզվեք ինչպիսի շնորհակալության էք արժանացրել մեր Ազատամարտիկներին, այն մարդիկ, որոնք իրենց ներդրումն են բերել մեր գոյապայքարի հաղթանակին: Զոհված ազատամարտիկների ընտանիքներից շատերը մատնվեցին անուշադրության, այդ թվում վիրավոր և անդամալույծ տղաները, որոնք միայն հեռուստատեսային եթերներից են խրախուսվում կամ էլ հիշվում: Չմոռանանք այն, որ այդ պետական այրերը մեր դժվար տարիներին ինչպիսի նպաստ կամ վնաս բերեցին հայրենիքին, դա ինքներդ լավ գիտեք: Այն տարիներին բենզին և շաքարավազ ներկրելով իրենք նպաստ չբերեցին հայրենիքին, այլ միայն իրենց, և մինչև հիմա կուրծք են ծեծում, թե եթե իրենք չլինեին մենք պատերազմը տանուլ կտաինք: Հիշեցնեմ այն, երբ մեր զինվորը առանց զենքի ու զինամթերքի սոված ու անոթի կռվում էր ճակատում, մեր «գործարար տղերքը» հսկա կարողություններ էին ձեռք բերում: Այդ պաշտոնյաների թվին գումարում եմ, Մեր փառապանց Միլիցիային, որոնք մի ժամանակ` դեռևս 1988-ին մահակներով դիմավորեցին մեր Ազգային Ազատագրական շարժումը, և կերպարանափոխվելով սկսեցին նոր կերպով հարստահրել ժողովրդին: Պատերազմի տարիներին: Մեր Ազգային Անվտանգության « հերոսական սպեցնազը » կամ ոստիկանական ջոկատները, ինչու՞ չհայտնվեցին Ճակատում, որպեսզի իրենց «մարտական փորձը» տան, ադրբեջանական թնդանոթի պատառ դարձած` եռամսյա հավաքով ճակատ բերված անփորձ տղաններին: Ի փոխրենը գտնվեցին շատ պաշտոնյաներ որ կարողացան օգտագործելով այդ հնարավորին առիթը, որպեսզի գումարներ պոկեն մարդկանցից, որպեսզի ճակատ չուղարկվեն: Նույնիսկ այդ մասին ադրբեջանական ռադիոն առիթը բաց չթողեց պրոպագանդելու և հուսալքելու ճակատում գտնվող մեր Ազատամարտիկներին: Սակայն մեր զինվորը գիտակցեցին, որ կարևորը Հայրենիքի սահմանն է, ոչ թե անարդար դավադիր քաշքշուկները և երկպառակտումները Երևանում: Ղարաբաղում մեր տարած հաղթանակների վրա ձևավորվում էր Հայկական բանակը, իսկ այդ ընթացքում զուգահեռ Երևանում ստեղծվում էր հայկական «Բուրժուազիան » և « Մոնոպոլիան»: Ինչու՞ ենք մենք վախենում անուները նշել իրենց ճիշտ անուններով, այն ինչ կա ներկայիս Հայաստանում դա Նեխած և Փտած Բուրժուազիան է որտեղ մաուզերիստների և թալանչիների իշխանությունն է գերիշխում: Մեր Ազատամարտիկները այնքան համառություն ունեցան, որ անգամ մարտադաշտից տեսնելով այդ ամենը, համբերատար լռեցին, հասկանալով որ երկրին սպառնացող դժվար ժամանակը և վտանգը: Նրանք լռեց, որպեսզի թուրքը չօգտվի առիթից, նրանք լռեցին որպեսզի բերեն այն հաղթանակը, որը մեզ այդքան հարկավոր էր… Հանրապետության համար դժվար պարիները կարծես թե մնացին անցիալում, Հարգելիներս երբ երկրում թափով իրար ետևից աճում են « էլիտար» շենքերը, հյուրանոցները և խաղատները, ու գիշերային ակումբները, գոնե հիմա, գտեք ձեր մեջ մարդկություն և հիշեք նրանց, որոնց անքուն գիշերների ու տանջանքների գնով ձեռք բերեցինք այդ անկախությունը և ձեր հսկայական կարողությունները: Սակայն Պարոնայք այն կուսակցական կռիվները, որոնք դուք մղում էք իրար դեմ իշխանություն ստանալու համար, դարձել է ձեզ մոտ հիմանդագին մի վիրուս, շուռ եկեք և մի պահ ետ նայեք ու տեսեք արդյոք հայրենանվեր գործ արել էք երբևե, երկու «թուլափայ» գցելով ժողովրդին, դարձել էք այժմ «բարեգործներ» և « Ազգի փրկիչ Առաքյալներ»: Արդյոք այն Ազատամարտիկը, որը զենքը ձեռքին կյանքը վտանգելով կռվում էր հայրենիքի թշնամու դեմ, երազում էր երբևե, մոտակա ապագայում իր երազած «Ազատ Անկախ Հայաստանի »տեր ու տիրակալը դառնալու է Ֆիլմի հայտնի Սևաչերյանների նման դավաճան Բազազ Արտեմները և Զիմզիմովները, որոնք երկիրը թիքա-թիքա անելով պիտի վաճառեն օտարներին: Արդյոք նա կռվեց, որպեսզի մեր «պատմաբան » կոչեցիալները, փոխարեն մեր նոր պատմությունը գրելու, անգործությունից քննադատում են Ավարայրի ճակատամարտի հերոսների ճիշտ ու սխալը քայլերը: Արդյոք նույն այդ Ազատամարտիկը պատերազմ գնալուց երազում էր, երբևե որ իր զոհվելուց հետո, ապագայում նույն պետության այրերը իր զավակին դարձնելու են մեր ժամանակների Գիքորը: Ողջ Ազատամարտիկները այսօր երանի են տալիս իրենց զոհված ընկերներին, որոնք չտեսան այս իրականությունը, որոնք չտեսան իրենց զավակների և ընտանիքների մուրացիկ վիճակը: Այդ նույն ազատամարտիկը չէր մտածում երբևե, որ գալու է մի ժամանակ, որտեղ լինելու է անգամ իր ընտանիքի լինելու կամ չլինելու գոյի հարցը, անգամ հարցը դառնալու է « հացի խնդիր» նրանց համար: Արդյոք նրանք երբևե մտածում էին, որ տարիներ հետո` հայրենի հողը ազատագրելուց հետո բռնելու է տարագիր աշխատանքի ճանապարհը, որպեսզի կերակրի իր ընտանիքը: Սակայն ի տարբերություն այդ տղաների մեր սևաչյանները մտածում էին դիզել հարստություն, ծախծխելով երկրի հիմնարկ- ձեռնարկությունները կարողանան դառնալ չակերտավոր «Մանթաշովներ»: Աթոռի համար կռիվ տալով, իրենց ամպագոռգոռ բառերի ետև թաքնվելով: Թող այդ քաղաքական գործիչները որոնք միայն խոստումներ են տալիս, բարգավաճ Հայաստանի փոխարեն մեր ազատագրված տարածքներում ՝ Լաչինում կամ Քարվաճառում մի Բարգավաճ գյուղ կառուցեն, կամ օրինաց երկրի փոխարեն գոնե մի օրինաց ավան: Եվ ապացուցեն որ արժանի զավակ են հայրենիքին: Ինքներդ տեսեք մեր պետական այրերը ինչ է, չէի՞ն կարող իրենց կազինոները Երևանի փոխարեն կառուցեն` օրինակ Լաչինում, գոնե այդպես քիչ թե շատ օգուտ կտաին իրենց ոչ բարով հայրենիքին: Իսկ Ղարաբաղցի բուրժուզիայի կառկառուն դեմքերը, փոխարենը Ղարաբաղում զարգացնեն գյուղատնտեսությունը և տուրիզմը և օգուտ բերեն իրենց հայրենիքին, Երևանում և արտերկրում շահույթաբեր օբեկտներ են կառուցում: Սակայն մեր ժողովուրդը հասկանու՞մ է թե ում ետևից է գնում, որոնք Սպիտակ եղեռնի մատնեցին մեր ազգին, դարձնելով նրան տարագիր: Մեր Ազատամարտիկները ինչու՞ պետք է ստիպված լքեին և հեռանաին այն երկրից, որի համար պատրաստ էին զոհաբերել իրենց կյանքը: Մեր ժողովուրդը ինչու՞ մինչև հիմա չհասկացավ, որ այդ ոհմակները, ժամանակին սննկացրին Խորհրդային Միության ամենահզոր Հանրապետություններից մեկը և անգամ պատրաստ են այսօր էլ նույնը անել, ինչ արեցին տարիներ առաջ: Նաև իմանալով, որ այդ հրեշավոր « բարգործների» ձեռքով իրագործվեց մեր գաղափարախոսության և ազգային ոգու գլխատումը, իրենք իրենց ձեռքով թաղեցին ազատամարտի, հայ մարդու ոգին և անգամ պայքարի ցանկությունը: Հարգելիներս Խորհրդային տարիներին Լեռնային Ղարաղաղը լինելով գյուղատնտեսական հզոր մի միավոր կարողանում էր կերակրել մի ողջ Ադրբեջան, սակայն հիմա Ղարաբաղը իր գրավյալ տարածքներով հանդերձ անգամ չի կարողանում կերակրել ինքը իրեն: Ապա ինչպե՞ս կարելի է հասկանալ, երևի հայկական Էպոսի առյուծն է նստել Ճանապարհին:

Մեր իշխանությունները գլխատեցին կոլեկտիվացումը, որպեսզի հեշտ լինի թալանել, մեր նախկին նախարարները հիմա իրենց սեփական հիվանդանոցներն ու հյուրանոցներն են կառուցում օտար երկրներում, չգիտես որտեղից են հայթայթել այդ միջոցները:

Հայկական հեռուստասերիալներում փառաբանվող ոստիկանները և « լավ ախպեր տղերքի» գովազդային մեծարումը, Հայկական շոու « աստղերի » Ճոխ փարփինները դիսկոտեկներում, շատ լավ է այդ ամենը, սակայն ինչու՞ ենք մոռանում ոչ հեռու անցիալի այն տղաներին, որոնց շնորհիվ վայելում էք այդ ամենը: Հայրենական պատերազմի ավարտից հետո Ռուս ժողովուրդը կարողացավ արժանավույնս գնահատել և մեծարել իրենց հերոսներին մինչև հիմա, սակայն մենք ոտատակ տվեցինք նրանց: Ի՞նչ էք կարծում պատերազմը վերսկսելու դեպքում, արդյոք այդ նույն անտեսված ազատամարտիկի որդիները իրենց հայրերի նման զենքը ձեռքին պատրաստ կլինե՞ն գնալ հայրենիքը պաշտպանելու: Մանավանդ երբ տեսնում է թե ինչպես գնահատվեցին իրենց հայրերը, և նրա ընկերները:

Արդյոք այդ ամեն կեղծիք չէ՞, արդյոք Բարգավաճ Հայաստան, Օրինաց երկիր, Ոսկե ապագա, Փառապանծ հայրենիք, խոստացող քաղաքական այրերը այդ ամենի մասին ինչ են մտածում: Չմոռանանք, որ Պանթուրքիզմի վտանգը եղել է կա և կլինի: Զարմանալին այն է որ անընդհատ մեր քաղաքական գործիչները քարոզում և վստահում են միայն մեկ բան, որ « Պատերազը երբեք չի վերսկսվի», ինչու՞ ենք ինքներս մեզ խաբում, թուրքը մի լավ խոսք ունի « Երբ զենքով չեն կարում հաղթել դա անում են փողով » Ինչ կարիք կա պատերազմ սկսել, եթե նրանց փոխարեն Հայաստանի իշխանություններ ոչնչացնում սեփական ժողովրդին, կարծես թե նրանց պատվերն են կատարում: Հարկավոր է գոնե այսքանից հետո դիմակայենք Պանթուրքիզմին, ոչ թե խոսքով այլ գործով: Գոնե քաղաքական կամք ունեցեք խոստովանել, որ սխալ էք գործում օտարներին ապավինելով Ազատ Անկախ Հայաստան չենք կարող ունենալ: Խորհրդային տարիներին Սովետական Հայաստանը ավելի անկախ էր քան հիմա, վաճառելով ամեն օտարներին ժողովրդին դարձրելով մեր ժամանակի Գիքորները: Չգիտես ինչու ժողովրդին տեր կանգնելու, փոխարեն ստեղծում էք անիմաստ և անկապ նախարարություններ և առանց այն էլ չքավոր երկրի փողերը վատնում: Սևաչերյանների նմաններին դարձնում Հայոց երկրի « Փրկիչ Առաքյալները»: Հարգելի այրեր, արդյոք մտածել էք երբևե պատերազմը վերսկսելու դեպքում ինչ եք անելու, արդյոք հայ զինվորը տեսնելով ներկայիս Ազատամարտիկի խղճուկ և սովահար ապրելակերպը պատրաստ կլինի վտանգելու իր կյանքը պաշտպանելու Զիմզիմովները հարստությունները` կազինոները և գիշերային ակումբները, արդյոք զինվորը պատրաստ կլինի պաշտպանել անհատի սեփական հողատարածքը, որը կոչվում էք Հայրենիք: Չեմ կարծում որ նա տեսնելով այս անարխիան վտանգի իր կյանքը, դա պետք է հասկանաք: Արտաքին պարտքեր կուտակելով, երկրի հարստությունը վաճառելով Հայկական պետության դարձրիք Գաղութային վասալական Հայաստան, որը անգամ Խորհրդային տարիներին կամ Արաբական խալիֆության ժամանակ այդ կարգավիճը չուներ:

Պարոնայք եղեք զգոն, ժամանակը ձեր սխալները չի ների…

 

« Ազատամարտիկ » Հ. Վարդանյան 02/ 04 /2010

Իսպանիա

Ցավալի է... Լացեմ թե՞ Խնդամ


Մեր ժողովուրդը չգիտես ինչու իրեն համար կուռքեր է ստեղծում, եւ այդ կուռքերի ետեւից է գնում, իսկ իրական հերոսները, որոնց ետեւից պետք է գնա ազգը, այսօր ոտնահարված են թե ժամանակի եւ թե իշխանությունների կողմից, այդպես կոչված պետական այրերից շատերը  « Լեքսուսներով » են ման գալիս, իրենց ետեւում ունենալով հզոր նյութական միջոցներ եւ ստեղծելով իրենց գործի հետ զուգահեռ միջոցներ` գործարաններ եւ առեւտրի կետեր: Ցավալին այն է, որ պատերազմի տարիներին այդպիսի մարդկանց բերած օգուտը գրեթե չէր երևում, չհաշված, որ դա նրանց առիթ տվեց ստեղծել նյութական խոշոր միջոցներ եւ թե կեղծ հերոսական նկարագիր: Այսօր այդ կուրցքները զարդարված «հերոսներից» շատերը շարունակում են նույն ոճով, թալանել առանց այն էլ աղքատ երկրի կարողություները: Չմոռանալով, որ ժամանակին իրենց ենթակայության տակ եղել են հերոսություն գործած մարդիկ: Այսօր երկրապահ կոչվող կառույցը չգիտես ինչու դարձել է առաջվա կոմերիտմիությունը, որտեղ ընդունվում են նոր սերնդի երիտասարդներ, որոնք իրենք իրենց չգիտես ինչու համարում են ազատամարտիկներ, մինչդեռ իսկական երկրապահները մատնված են անուշադրության, այդ շքանշանները եւ մեդալները, որոնք նվիրում են կամ վաճառում ցանկացած գործարարի իր առատաձեռն համագործակցության շնորհիվ: Մինչդեռ իսկական ազատամարտիկներից շատերին անգամ այդ կառույցի կողմից իրենց հերոսությունների համար անգամ հասարակ մի շնորհակալագիր չի տրվել երբեւե: Պաշտպանության նախարարության կողմից անտեսվել են, նրանք ստեղծվել է մի արհեստական « Բերմունդյան եռանկյունի» ՊՆ- գցում է երկրապահի վրա, իսկ նա էլ ՊՆ-ի վրա, եւ այդ անիմաստ քաշքշուկից հիասթափված հերոս ազատամարտիկները ստիպված լռում են, չփորձելով բարձրացնել իրենց բողոքի ձայնը: Հիմա մոռանալով ազգի նվիրված արժանի զավակներին, մեր ժողովուրդը չգիտես ինչու նախընտրում է եւ գնում է Լևոնափաշինյանական կամ Ջահանգիրասարգսյանական կոչվող « փրկիչների» ետեւից, եւ չհասկանալով, որ այդ « խղճուկները» դառնալով իշխանության տեր, ավելի սարսափելի կլինեն քան իրենց նախորդները: Հիշենք հայկական առածներից մեկը, կարծում եմ կարիք չկա ասելու, ինձ թվում է գուշակեցի՛ք: Մի թե մեր ժողովրդի միջից չգտնվեցին արժանավույներս առաջնորդներ, որ կարողանան ճիշտ ճանապարհով տանելու աշխարհասփյուռ հայ ազգիս հոտը: Այդպիսի մարդիկ կան, որոնց ոտնատակ ենք տվել եւ մոռացել ենք նրանց, սակայն հիմա սերնդափոխության հետ գալիս է մի նոր սերունդ, մի նոր երիտասարդություն որոնք փոքր գլուխներով, իսկական պապայի մանկլավիկ զավակներ, որոնք բջջային թանկարժեք հեռախոսներով եւ մեքենաներով այսօրով տնօրինում են երկրին եւ ժողովրդին, ուշադի՛ր նայեք նրանց բարակ ու նուրբ մատիկներին եւ կհամոզվեք ինքներդ, թե այդպիսի փափկասուն զավակները ինչ նպաստ կարող են բերել մեր երկրի ապագայի կառուցման գործին: Մոռանալով ազգայն պատկանելիությունը այս գլոբացման դարաշրջանում մենք միշտ մոռանում ենք, որ միեւնույն է քանի տարի կամ դար էլ ապրենք, թեկուզ մեկ այլ երկրում մենք միեւնույնն է մնալու ենք Հայ: Համասեռամոլ դառնալով, կամ ժամանակակից բջջային հեռախոս կրելով չեն դառնում եւրոպացի, դա՛ գռեհիկ է նայվում, հարկավոր որպեսզի մենք մնանք մեր բարքերի մեջ եւ մեր կերպարի: Կարդացեք Մեծ Րաֆֆու գրվածքները եւ կհամոզվեք, որ մեծ վիպասանի ժամանակաշրջանում եւս եղել են նման մոլախոտեր, որոնք իրականում միայն « թասիբի» եւ «նամուսից » են խոսացել, բայց իրականում եղել են վիժվածքներ եւ ոչնչություններ: Կցանկանաի առանց փոփոխումների մեջ բերել վիպասանի ա՛յս մի քանի տողերը, որոնք համեմատելով ներկայիս քաղաքական գործիչների հետ կստանանք այժմյան ազգային ժողովի պատգամավորի նկարագիրը: « Փաշան եթե կարելի է այդպես կոչել, մի ահագին մսեղեն բլուր էր, հաստ փորով, հաստ գլխով, հաստ ձայնով, մի խոսքով նրա մեջ ոչինչ նուրբ եւ տաշած բան չկար: Նուրբը նրա մեջ, միայն տաճկական բարձր պաշտոնյաի բնական խելքն էր, խորամանկությունը կեղծավորությունը, որը նենգավորության էր հասնում »: (Կայծեր Նահանգապետ փաշան էջ 52 ) Ինքներդ համոզվեք արդյոք սա՛ մեր ժամանակվա երեսփոխան` պատգամավորներից շատերի նկարագրությունը չէ՞ր արդյոք, որոնք մեր ազգային արժեքներից են խոսում: Ինչպես ասում է մեր ժողովուրդը « դատարկ կարասը ավելի ուժեղ է զնգում» Այդպիսի վտանգավոր քաղաքական գործիչները ամենուրեք են նաև այդպիսի նախարարներ: Ետ նայելով մեր մեծերին եւ նրանց թողած մեծ ժառանգությանը կարելի է հպարտանալ, որ ցանկացել են կրթել նոր սերունդներին, մենք չգիտես ինչու սիրել եւ սիրում ենք օտարինը, օրինակ բերելով Նաստրադամուսին: Ճիշտ է նա եղել է բանիմաց եւ տաղանդավոր, սակայն հեռու չգնալով կարելի է հիշել մեր գրականության մեծերից մեկին` Խնկո Ապորը: Ինչո՞վ էր պակաս նա Նաստրադամուսից, նա գրելով իր « Մկների Ժողովը » գլուխգործոցը... Հեղինակը գուշակել էր այժմվա մեր ազգային ժողովը: Ինչպես մեր ժողովուրդն էր ասում, « Ասա՛ ընկերդ ո՞վ է, ասեմ դու՛ ով ես »: Անհասկանալի է, երևի մեր ազգը սիրու՞մ է մականուն ունեցող անհատականություններին, սակայն իրականում կյանքը ցույց է տվել, որ մարդը մնում է միշտ նույնը. Ինչպես կա իրականում, ժողովրդական առածն ասում է ` « Կարմիր կովը կաշին չի փոխում »: Շատերը չգիտեն որ մականուններըը չեն դրվում, այլ դրանք կնքվում են, իսկ ինչու՞ մենք չընտրենք այնպիսի մականուններով մարդկանց, որոնք կունենան « Տաղանդ » կամ « Հանճար » մականուններ: Իսկ փոխարենը մենք ընտրում ենք կռծողների, եւ բուսական մոլախոտերին պատկանող անվանումներով հեղինակությունների: Ժամանակները փոխվել են կյանքը նույնպես, սակայն արհեստականորեն ստեղծված քաղաքացի եւ գյուղացի բալանսը խախտվել է, այն հասարակությունը, որի միջեւ խախտված է դա, չի կարող ընթանալ դեպի նորմալ զարգացում: Հիմա Հայաստանում խախտված են նաև կապիտալիստ եւ աշխատավոր բալանսը: Այսինքն Հայաստանում չի գործում ոչինչ, մենք վերցնելով Կապիտալիզմի բոլոր բացասական երեւույթները միացրեցինք Սոցիալիզմից ժառանգած բացասական դրվածքին եւ վերջնական գումարում ստացվեց Սոդոմ-Գոմոր: Առաջվա «համբալը» այսօր տեր եւ տիրական է իսկ ժամանակի այդ քաոսի մեջ բոլոր հանցավոր տարրերը կարողացան դառնալ քաղաքական գործիչներ եւ գործարարներ: Այդ համակարգը դժվար է փոխել կամ քանդել, քանի որ այդ վարակի հիմքերը ամուր են, միակ ելքը դա դասակարգային պայքարն է, հիշե՛նք Թումանյանի շատ հեքիաթներում եւ գրվածքներում առկա են նման հասարակարգին վերաբերող գրվածքները: Ինչու՞ ժողովուրդը ճիշտ պայքարը թողած գնում է շինծու « հերոսների» ետեւից, որոնք միեւնույն է գալով իշխանության գլուխ մոռանալու են ժողովրդի տառապանքի այդ դժվարին ճանապարհը: Ինչու՞ մոռացանք այն գործիչներին, որոնք դարձել են խորհրդատուններ եւ ճանաչված եւ հարգված մարդիկ, օրինակները շատ են, միան կթվարկեմ մի քանի նախկին վարչապետների, որոնք կոպեկներով ծախեցին Արմենթելը ու Կոնյակի գործարանները, եւ այռուծի մեծ բաժինը յուրացնելով դարձան « մեծահարուստ գործարարներ » իսկ հսկա շահույթներով ապահովեցին իրենց, և իրենց ժառանգների անձնական բարեկեցիկությունը: Հարկավոր է գործել, որտեղ մնացին մեր հայ երիտասարդ վրիժառունների պատիվն ու թասիբը, որ այսօր նախընտրելով վիզ ծռել հարստահարիչների առջեւ ստանալով իրենց օրվա թուլփայը: Այսօր հպարտանում են, որ իրենց մորքուրի կամ հորեղբոր զոքանչը, ինչ որ մականունավոր հեղինակության վարորդի հորեղբոր եղբայրն է: Մինչդեռ ե՞րբ ենք անթասիբ ապրելու, Նաիրի Հունանյանին դավաճան անվանելով ինչու՞ ենք մոռանում, որ կաին մարդիկ, որ ավելի հանցավոր էին քան նա, ինչու՞ չենք հիշում այն խոսքերը, որ ասաց նա, ինչու՞ մյուսների հանցանքը դատապարտող միակ զոհը նա եղավ, սակայն Հոկտեմբերի 27-ից օգտվելով, որոշ մարդիկ դարձան ավելի հզոր եւ ուժեղ, դիզելով հսկա կարողություն հարստության: Հիմա էլ կան մարդիկ, որոնք անցնելով Ղարաբաղյան պատերազմի ողջ ծանծաղուտներով չհասան այն մեծարմանը, որքան մի պատգամավոր, որը Հոկտեմբերի 27-ի միջադեպի օրը վախից միզելով տակը, կարողացավ արժանանալ փառքի ու մեծարանքի: Պատմության չարաբաստիկ անիվը նորից ետ է պտտվում, եւ այդպիսինների «հերոսների » պատճառով էր, որ զորավարներ Անդրանիկը, Դրոյն, Նժդեհը եւ էլի ուրիշ մեծ հայրենասերներ ժամանակին լքեցին իրենց հայրենիքը եւ հեռացան, հիմա էլ նույնն է կատարվում ներկայիս ժամանակում ազատամարտիկներից շատերը ստիպված լքելով հայրենիքը հեռացան, մեր ժողովուրդը եւ հայրենիքը չկարողացավ արժանավույնս գնահատել նրանց, ինչպես հարկն էր: Հիմա նոր եկող սերունդը ոչինչ չի ուզում փոխել, փորձելով ապրել մանկլավիկների նման լինել հարստահարիչ մոնոպոլիստների ստրուկը, այդ կարգավիճակով հեշտ է ապրել: Չկա այն պայքարի կրակը, չկա Թեհլերյաններին հաջորդողները, իսկ Նայրիի Հունանյանների նմանները, որոնք ցանկանալով փոխել մի բան այս երկրում, սխալ գործելով և անմտածված, այդպես էլ կկորչեն եւ կփոշիանան բացասական «Դավաճանի» պիտակը թողնելով մեր պատմության մեջ:

20/10/2010© VH Հ . Վարդանյան « Ազատամարտիկ»

Անլռելի Զանգակատուն ՇԱՀՈՒՄՅԱՆ





Պատմության չարաբաստիկ անիվը նորից ետ է պտտվում, մենք հայերս հետադարձ հայացք նետելով, դեռեւս առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիները` Հայկական Հարցին վերաբերյալ, որոշ պատմական փաստեր եւ նյութեր ուսումնասիրելով գալիս ես այն եզրահանգմանը, որ դավաճանություն գործոնը եւ փաստը գրեթե միշտ ներկա է: Որոշ դեպքերում այդ բացաական երեւույթի մեղքը բարդելով արտաքին ուժերի վրա, սակայն դա հայկական բնավորության գիծ է ամեն ինչ բարդել մյուսի վրա: Այն փաստը, որ Վանի եւ Կարսի մարզերի կորուստը Ռուսական զորամասերի նահանջով էր պայմանավորված դա փաստ է, սակայն այդ կորուստի ամենամեծ բաժինը նորից մնում է հայերի վզին, հայկական կամավորական ջոկատների եւ զորամասի շնորհիվ թուրքական յաթաղանից ազատվեցին հազարավոր հայ գաղթականներ եւ փախստականներ: Դա մի ցավալի հարց է մեր պատմաբանների համար եւ շատ վերլուծությունների տեղիք է տվել պարզելու ժամանակի սխալները եւ բացթողումները: Սակայն դրանք մնացին պատմական անցիալում եւ մինչև հիմա աղաղակելով անցած դարասկզբին թույլ տված սխալները: Այդ ամենը աղաղակելով ետ չես բերի, սխալները եւ դավաճանությունը մեզ համար դարձավ ճակատագրական` ոչ միայն կորցրեցինք հայկական տարածքները այլեւ հուսալքեց տառապած ժողովրդի վստահությունը:

Մեր պատմության ներկայիս փաստերին եւ դեպքերին մանրակրկիտ անդրադառնալիս կարելի էր հանդիպել նույն « դավաճանություն»երեւույթին: Ղարաբաղյան պատերազմի տարիներին 1992 թվականի Հունիսի 13-ի Շահումյանի անկման մութ պատմության մասին լռում ենք ինչու՞ մոռացանք այդ սարսափելի օրերը: Ականատեսները եւ փաստերը մնացին մեր դժվարությամբ ձեռք բերած հաղթանակի ստվերում: Ինչու՞ չգտնվեցին Շահումյանի շրջանը դավաճանությամբ հանձնած անձանց անունները, ինչու՞ չգտնվեցի՞ն այն անձիք որոնք ծախեցին Շահումյանը, շահումյանցուն այդ թվում նաեւ այնտեղ գտնվող ինքնապաշտպանական ջոկատներին: Փաստերը եւ տվյալները բավականին են որպեսզի եզրակացնել եւ պնդել որ Շահումյանի շրջանի կորուստը դա դավաճանություն էր, քանի որ շրջանում գտնվել է բավականին զինված ուժեր, որպեսզի կարողանաին դիմակայելու թշնամու ցանկացած հարձակումը: Բացելով փակագծերը եւ մանրամասնելով փաստերը եւ տվյալները: 1992 թվականին Շրջանում հունիս ամսվա սկզբին կար բավականին զորամիավորումներ, որպեսզի ոչ միայն պաշտպանվեն այլ անգամ կարող էին ազատագրել Շահումյանի շրջանի Շեֆեկ եւ Զեյվա ադրբեջանաբնակ գյուղերը, որոնք դարձել էին ազերիների խոշոր ռազմական բազզաններից մեկը եւ շրջանին սպառնացող հիմնական վտանգը հենց այդ ուղղությունից, սպառնում: Այդ ադրբեջանական գյուղերը ոչ միայն վտանգ էին ներկայացնում Շահումյանի շրջանի համար, այլև նաեւ Ղարաբաղի անվտանգությանը: Ոչնչացնելով այդ երկու ադրբեջանաբնակ գյուղերի կրակակետերը եւ գրավելով նրանց հարակից բարձրունքները ստեղծվում էր անվտանգությանը մի գոտի, որը հնարավորություն կտար զերծ պահել շրջանի հայկական բնակավայրերը թշնամու հրետանու կրակից: Հաշվի առնելով այն կարեւորագույն փաստը, որ Շուշվա, Աղդամի եւ մի շարք շրջանների ազատագրումից հետո ադրբեջանական բանակը բարոյալքված էր եւ խուճապի մեջ, հաշվի առնելով նաեւ Ադրբեջանում ներքին քաղաքական խառնաշփոթը եւ ոչ կայուն վիճակը ստեղծել էր օրհասական վիճակ, այդ խուճապի հետեւանքով Ադրբեջանական բանակում ծայր առած մասայական դասալքությունը հասնում էր աննկարագրելի չափերի: Շահումյանի շրջանի Շեֆեկ եւ Զեյվա գյուղերում ադրբեջանական զորամասերի բոլոր հնարավորությունները հայտնի էին հայկական հետախուզությանը: Այսինքն հայկական ուժերին հայտնի էր իր դիմաց կանգնած ադրբեջանական բանակի ռեալ հնարավորությունները, եւ արդեն մշակված հստակ ծրագիր կար: Հայկական ինքնապաշտպանական ուժերը բավականին ժամանակ կանգնած լինելով Կարաչինարի պաշպանական գծում ստեղծել էին բարենպաստ եւ ամուր պաշպանություն: Այսինքն ականապատված էին հայկական տարածքներ մտնող ողջ ճանապահները եւ անցանելի բոլոր ուղիները: Այսինքն բացառված էր առանց կորուստների ռազմական տեխնիկայի մուտքը շրջան: Նշեմ այն փաստը, որ Շահումյանի շրջանի ինքնապաշտպանության շտաբը ղեկավարում էր Շահեն Մեղրյանը եւ նրա համախոհները: Նաեւ տեղին է նշել այն կարեւորագույն գործոնը, որ շրջանում էին գտնվում կամավորական ջոկատներ, որոնք մինչեւ արյան վերջին կաթիլը պատրաստ էին դիմակայելու հակառակորդի ցանկացած հարձակումը, եւ նրանք արդեն մարտադաշտում բազմիցս ցուցադրել էին դա եւ միայն բավակականին էր նշել այդ ջոկատների անունները որոնցից էր « Հատուկ Գունդը » « Արաբոյի, Գարեգին Նժդեհ, Ալաշկերտ, Այգեստան, Զորավար Անդրանիկ, Կոտայք Սասունցի Դավիթ, Տիգրան Մեծ, Կոռնիձորի ջոկատը » ջոկատները շրջանում էին նաև «Գետաշենի վրիժառունների» ջոկատները, որոնք պատրաստ էին ցանկացած պահին մարտական ակտիվ գործողություններ սկսել Գետաշենի տարածում եւ անգամ ադրբեջանական տարածքներում...

Այդպիսով Հունիսի սկզբին Շահումյանի կենտրոնական շտաբում գումարված ինքնապաշտպանական ջոկատների հրամանատարների ժողովի ժամանակ Հ.Հ. « Հատուկ Գնդի» հրամանատար` գնդապետ Վլադիմիր Կարապետյանի կողմից ներկայացվում է Շահումյանի ադրբեջանաբնակ Շեֆեկ եւ Զեյվա գյուղերի ազատագրման եւ անվտանգության գոտի ստեղծելու հստակ ծրագիր, սակայն այդ ծրագիրը չգիտես ինչու կտրականապես մերժվում է Շահումյանի ինքնապաշտպանական շտաբի ղեկավարների` հիմնականում Շահեն Մեղրյանի կողմից, հետագայում հենց այդ սխալն էլ դառնում աղետալի ողջ շրջանի համար: Այդպիսով Շեֆեկ եւ Զեյվա գյուղերը եւ նրանց հարակից բարձրունքները ռազմավարական առումով հանդիսանում էին շատ կարեւորագույն գործոն ողջ Արցախի եւ Հյուսիսային Արցախի անվտանգության համար, քանի որ Շեֆեկի գյուղի կարկտացրիչ կայանի բարձրունքներում տեղակայված ադրբեջանական հրետանային մարտկոցները կրակի տակ էին պահում Շահումյանի շրջանի բոլոր հայկական բնակավայրերը, եւ ամեն օր կատաղի կրակի հետևանքով զոհվում էին տասնյակ խաղաղ բնակիչներ եւ ինքնապաշտպանության ջոկատների մարտիկներ: Այդպիսով ազատագրելով այդ երկու ադրբեջանաբնակ գյուղերը, ազերիները առհասարակ զրկվում էին հարակա բարձրունքներից, մնալով այդպես ասած հարթավայրում: Հայկական ուժերը անցնելով ամուր պաշպանության դյուրին էին դարձնում պաշպանությունը եւ վերահսկում էին անվտանգության գոտին, քանի որ մարտական գործողությունների շարունակվելու դեպքում այս անգամ մարտերը ընթանալու էին Ադրբեջանական խիտ բնակեցված տարածքներում, նաեւ ապահովվելով Շահումյանը շրջանի հայկական գյուղերի անվտանգությունը ազերիների հրետանու ուղիղ նշանառությունից: Բացի դա Շեֆեկի նույն բարձրունքները օգտագործելով հայկական հրետանային մարտկոցները կարող էին կրակի տակ պահել Ադրբեջանի ամենանշանավոր շրջաններից մեկը` Գերամբոյի ողջ շրջանը (Կասում-Իսմաիլովի ) իր շրջկենտրոնով: Այդպիսով Գնդապետ Կարապետյանի զորամիավորումներ միայն իրենց ուժերով պատրաստ էին ազատագրել եւ կազմակերպել Հյուսիսային Արցախի ամուր պաշտպանություն: «Հատուկ Գունդը » տրամադրության տակ կար ծանր հրետանի եւ մեկ տանկ, որի միջոցով գնդի գումարտակները կարող էր չնչին կորուստների գնով ազատագրել նշված տարածքները: Շահումյանի ինքնապաշտպանական շտաբում Գնդապետ Կարապետյանի ծրագրի մերժումից հետո, գնդի հրամանատարը որոշում է իր զորամասերի մի մասը ուղարկել Հայաստան ժամանակավոր հանգստի, քանի որ մի քանի գումարտակներ մի քանի ամիս շարունակ գտնվել էին պաշպանական գծում: Այդպիսով զորամասերի մի մասը հունիսի 8-ին ճանապահելուց հետո Գնդապետը մնում է շրջանում, սպասելով Շահումյանի ինքնապաշտպանական շտաբի հետագա գործողություններին: Սակայն Շահումյանի ինքնապաշտպանական շտաբը կտրուկ փոխում է իր որոշումը եւ գնդապետից գաղտնի մշակում է մեկ այլ ծրագիր, վնասազերծելով շրջանի սահմաններին գծում տեղադրված հակատանկային բոլոր ականները, այդպես ասած պատրաստվելով հետագա «հարձակմանը »: Մեկ շաբաթ ձգձգվող այդ նախատեսված « հարձակում» , որ պլանավորել էր այդ շտաբը, Շահեն Մեղրյանի գլխավորությամբ հնարավորություն էր տալիս ադրբեջանցիներին կաշառելով Սովետական բանակի զորամասերի հրամանատարներին օգտագործելով նրանց ռազմական տեխնիկան հաղթարշավով մտնել Շահումյանը: Խորհրդային զրահատեխնիկան տանկերը եւ զրահատեխնիկան առանց խոչնդոտի մտնում են հայկական գյուղեր: Հաշվի առնելով այն փաստը, որ ինչքան տգետ հրամանատար պետք է լիներ, որ մեկ շաբաթ առաջ պետք է պաշտպանական գծի վրա տեղակայված ականների ականազերծման հրաման տար, բացելով շրջանի ճանապարհը թշնամու տանկերի եւ զորքի առջեւ: Եթե հաշվի առնենք այն որ ինքնապաշտպանական շտաբը հնարավորություն չուներ պաշպանելու շրջանի բնակչությանը, այլ զբաղված էր ներքին հարցերով, այսինքն ահաբեկելով եւ պատժելով շրջանի ղեկավարների դեմ արտահայտվող գյուղացիներին: Եթե մշակվել էր շրջանը Ադրբեջանցիներին հանձնելու ծրագիր, ապա ինչու՞ նախօրոք խաղաղ բնակչությունը տեղահանման հրաման չտվեց, կամ կարելի էր այդ ամիսների ընթացքում ողջ բնակչությանը տարահանել Լեռնային Ղարաբաղ: Եւ ինչու՞ Գնդապետ Կարապետյանից գաղտնի որոշեցին հանձնել շրջանը: Շահումյանի ինքնապաշտպանական շտաբի ղեկավարները խաղաղ բնակչության տարահանման հնարավորությունը ունեին եւ ինչու՞ ինքնապաշտպանական ջոկատների համար անակնկալ էր շտաբում կայացրած այդ դավաճանական քայլը: Գնդապետ Վլադիմիր Կարապետյանի եւ Հատուկ գնդի մարտիկների շնորհիվ կարողացան Կարաչինարի բնակչության մի մասը մազապուրծ փախնել ադրբեջանական հրոսակներից: Շահումյան մտած ադրբեջանական ոչ մի ռազմական տեխնիկա չպայթեց ականների վրա, այսինքն ճանապարհը բաց էր նրանց առջեւ եւ դա փաստ է: Հատուկ Գնդի տղաների նռնականետերով կանգնացրած մի քանի մարտական միավորները կասեցրել էին ռուսական տեխնիկայի առաջխաղացումը: Գնդապետը արագ կազմակերպելով պաշտպանությունը եւ անվտանգ նահանջը ապահովվելով խաղաղ բնակչության գաղթը: Գնդապետին անակնկալ էր Շահումյանի ինքնապաշտպանական շտաբի դավաճանական քայլը նրա վրա ծանր ազդեցություն էր թողել նաեւ Շահումյանի բնակչության նահանջը եւ անկումը: Նա չկարողացավ շահումյանցիներին անպաշտպան թողնել 20 հազար մարդ կանայք երեխաներ ծերեր փրկվեցին միայն նրա ջոկատների շնորհիվ, ինքը ականատես էր այդ ամենին ճիչ, լաց խուճապ գաղթ եւ դավաճանություն սարսափելի էր, եւ նա իզուր չէր որ ասել է հետևյալ խոսքերը, « Որ երբ հասնեմ Հայաստան ապա իմ ձեռքով եմ գնդակահարելու այդ դավաճանին... » Կարծես թե գնդապետը գուշակել էր, թե ով է կանգնած այդ դավաճանության ետևում: Ցավոք սրտի գնդապետը այդպես էլ չհասավ Հայաստան: Հունիսի 17-ին Վլադիմիր Կարապետյանը եւ Մարտակերտի ինքնապաշտպանական գումարտակի հրամանատար Վագիֆ Գալստյանը, Մարտակերտի շրջանի Մատաղիսի գյուղի մատույցներում մեքենանայով պայթում են հակատանկային ականի վրա, ողջ է մնում միայն վարորդր: Պայթած մեքենայի ականատեսները վկայում են որ պայթուցիկը եղել է մեքենայում, ոչ թե ճանապահին, ահա այստեղ նույն դավաճանի ձեռագիրն է: Այդ ամենը պարզաբանելով կցանկանաի մանրամասնել այն հակառակ երեւույթը, որը կարող էր լինել եթե Շահումյանի ինքնապաշտպանական շտաբի կողմից չականազերծվեին այդքան կարեւոր պաշպանական հակատանկային ականները: Հարձակման ժամանակ ռուսական զրահատեխնիկան հանդիպելով սահմանագծին հայկական հակատանկային ականներին անակնկալի կգաին, եւ առաջին ռազմական տեխնիկայի կորուստները ռուս անձնակազմներին եւ հրամանատարներին խուճապի մեջ կգցեր եւ նրանք չէին համարձակվի հաշթարշավով շարունակել առաջխաղացումը: Շահումյանի ինքնապաշտպաններին ավելի հեշտ կլիներ կանգնեցնել մարտական մեքենաները եւ հետեւակի մուտքը շրջան: Բացի այն որ Շահումյանում կար մարտական տեխնիկա, որը տեղի ինքնապաշտպանական շտաբը աննպատակ էր օգտագործում, տեղական ինքնապաշտպանական ջոկատներին չունեին հստակ ծրագիր եւ պայմաններ, չհաշված այն որ Գյուլիստանի ջոկատը, որը մինչև ատամները զինված էր, զբաղվում էր միայն պատժիչ գործողություններով ահաբեկելով շրջանի գյուղացիներին: Շրջանի ղեկավարների դավաճանության հետեւանքով շատ բացթողումները կաին, բացի դա շրջանում պաշտոնյանների կաշառակերությունը եւ բնակչության բարոյալքված ու տնտեսական վիճակը ստեղծել էր անվստհության մի մթնոլորտ տեղական իշխանությունների հանդեպ: Շրջանի բնակիչների գանգատները եւ բողոքները ղեկավարներ հասցեին փաստ էր, ոչ մեկ դա չի կարող հերքել: Բացի այդ բացասական երևույթները Ադրբեջանին աջակցող KГБ գործակալների ներկայությունը փաստ էր, ի տարբերություն մեր այդքան փառափանց « գաղտնի գործակալության» Ադրբեջանցիները կարողանում էին հստակ ինֆորմացիա ստանալ հայկական կողմի մասին, եւ կարողանալով օգտագործել այդ ինֆորմացիա կարող էին հասնել կրկնակի հաջողությունների: Այդ փաստերը առանձնացնելով հատ առ հատ կարելի է տեսնել նույն կրկնությունը նաեւ Արծվաշենի անկման տարբերակում, կարծես թե դա նույն ձեռագիրն էր: Եւ արդյոք ո՞վ է կանգնած այդ գլուխկոտրուկների ետևում, այդ մասին հնարավորին է որ լավ տեղյակ է Հայաստանի Հանրապետության նախկին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը: Ինչու՞ մինչեւ հիմա ոչ մեկ հարց չի տվել նրան թե ո՞վ էր այդ դավաճանությունների ետեւում կանգնած, ու՞մ հրամանով էր հանձնվել Շահումյանի շրջանը, ու՞մ հրամանով հազարավոր շահումյանցիներ արժանցան այդ դառը ճակատագրին, ու՞մ հրամանով հայկական ինքնապաշտպանական ջոկատները հայտնվեցին ադրբեջանական ծուղակում, ու՞մ նկատի ուներ Գնդապետ Վլադիմիր Կարապետյանը Դավաճան անվանելով: Հարցերը շատ են իսկ պատասխանատու այրերը լռում են մենք նույն պես, իսկ հետո էլ ասում ենք թե անցիալի դավաճանությամբ կորցրեցինք Վանն ու Կարսը:

Իսկ Շահումյանի մասին ո՞վ է հիշելու....

 

20/11/2011 © VH

http://asekose.am/news/article/view/11/104098/

 

 

http://surhandak.wordpress.com/2012/10/07/ուրախ-ժամանց-ի՛մ-ժողովուրդ/

Վարդան Հովհաննիսյանին « Չեչեն Գրոհայինի անկեղծ նամակը »
chechenia.pdf
Adobe Acrobat документ 113.3 KB

http://es.scribd.com/doc/108458708/«-ՉեչենԳրոհայինի-անկեղծ-նամակը

http://blognews.am/arm/news/33279/hargeli-artak-ov-e-dzez-iravunq-verapahel-arhamarhel-u-tsaxrel-hyurin-dzer-pahvatsqy-vayel-cher-normal-lragroxin.html

 

 

Բաց  նամակ   Բանաձև  Հաղորդաշարին

 

և Արտակ Ալեքսանյանի 

 

 

 

Վերջերս ինտերնետում տեսա ArmNews-ի Արտակ Ալեքսանյանի` Բանաձև հաղորդաշարը որտեղ նրա հյուրը` ՀՀ նախագահի թեկնածու` Մարտիկ Սարգսյանն էր, այդ հաղորդումը ապշեցրեց ինձ և ցնցված եմ: Արտակ Ալեքսանյանի պահվածքը կարծում եմ վայել չէր նորմալ լրագրողի պահվածքին: Արտակ Ալեքսանյանի հարցադրումները և արհամարական պահվածքը և տոնը ավելի շատ բարկացրեց ինձ և որոշեցի գրել նրան: Եվ որպես լրագրող և ազատամարտիկ արտահայտվել և խորհուրդ տալ նրան եթե կնդունի կհարգեմ նրան, եթե ոչ այդ դեպքում ներեղություն կխնդրեմ անիմաստ ջանքերիս համար: Հարգելի և սիրելի Արտակ ինչպես դու ասացիր տասնհիգ տարի դու մեկնաբանել ես հեռուստատեսությունում սակայն կարծում եմ դու այս տարիներին կարդալով մատուցված տեքստը չեք կարող իրավունք վերապահել ծաղրել մի մարդու, որին հրավիրել էիր ձեր հաղորդաշարին: Ես զարմանում եմ, թե ինչքան եսասեր և ճոռոտախոս են դառնում մարդիկ երբ հանրության աչքին դառնում են ճանաչելի: Եվ կարելի է կարծել, որ պետք է բոլորը խոնհարվեն իր կերպարի առջև: Հարգելի Արտակ ես չեմ զարմանում որ դուք եզակի էք, բայց Երևանում հանդիպեցի շատ երիտասարդների, որոնք կարծում են որ մոլորակը իրենց շուրջն է պտտվում, սակայն նրանք քծնում և խոնհարվում են իրենց տերերի վարորդների, թիկնապահների և անգամ նրանց սիրուհիների առջև, նրանք պատրաստ են շեֆի հրամանով հոշոտել խեղճ և անճար թշվառին: Ձեր պահելաձևը այն տպավորությունը թողեց ինձ մոտ, միգուցե ես սխալվում եմ: Հարգելի Արտակ Ալեքսանյան ես այն մարդը չեմ, որ փորձեմ սև բիծ թողնել ձեր կենսագրության վրա, ինչպես և դուք արեցիք իմ մարտական ընկերոջ` Մարտիկ Սարգսյանի հանդեպ: Գիտե՞ք դա է մեր մեջ եղած տարբերությունը, որ ես իմ գլխի տերն եմ, բայց ոչ դուք ձեր: Սակայն վերադառնալով այդ հարցադրումներին որոնք դուք էիք տալիս Մարտիկ Սարգսյանի կցանկանաի փոխարեն ես պատասխանել հակիրճ որպեսզի ձեզ մոտ կասկածանքներ և հարցականներ չմնա: Ձեր հաղորդաշարի սկզբում մեկնաբանեցիք թե Մարտիկ Սարգսյանի անհասկանալի Բանաձևի մասին, իհարկ ձեզ համար անհասկանալի է, քանի որ բացի գրված տեքստերից ուրիշ բան չէք կարդացել, հարկավոր է գեղարվեստական գրականություն կարդա լ որպեսզի հասկանալ և դա լրագրողի սուրբ պարտքն է մանրամասն տեղեկություն հավաքել հաղորդաշարից առաջ: Հարգելի Արտակ այն հարցին թե ո՞վ է նրան ընտրելու... Ապա ես հասկանում եմ որ ձեզ մոտ ձևավորվել է մի ստերոտիպ, որ հարկավոր է միայն ընտրել հարուստ մի օլիգարխի կամ բիզնեսմենի որոնք շրջապատված են թիկնազորով ջիպերով: Եվ ցավալին այն է հենց այդպեսներին մարդիկ ժողովրդի կամքից հակառակ փողով և կաշառքով են հասնում իշխանության: Հարգելի Արտակ ես տարիներ առաջ համացանցով զրուցում էի երիտասարդ բարեկամիս հետ նա լրագրող էր, ինձ ապշեցրեց նրա կարծիքը: Ճիշտն ասած նա ձեզ պես էր մտածում և մեր զրույցի թեման Ղարաբաղյան պատերազմն էր և գիտե՞ս թե նա ինչ ասած` « Հիմա ով է Ղարաբաղյան պատերազմը հիշում»: Ես ցնցված էի նրա պատասխանից , սակայն մեկ տարի հետո պատահական հանդիպեցի այդ երիտասարդ լրագրողի հետ, և այն էլ Պաշտպանության նախարարությունում` «Զինվորի» խմբագրությունում, և գիտեք ես հիշեցրեցի նրան իր ասած խոսքերը, նա կարմրեց և լռեց հասկանալով իր սխալը: Կներես երևի այս առաջին տողերից երևի դու հասկացար այն սխալը, քո ցուցաբերած ագրեսիվությունը վերագրելով Մարտիկ Սարգսյանին, դու չկարողացար հասկանալ այն որ նա պատերազմի դաշտոմ արյուն է թափել, որի ընկերներն են զոհվել և հիմա նրան ծաղրելով ուզում եք բարեհաճո երևալ ձեր պատվիրատունների առջև: Հարգելի Արտակ երևի դուք դեռ չգիտեք որ ադի գործածվող « Գիտակցական հեղափոխություն» բառը դեռևս 1988 թվականին արդեն ձևավորված էր մեր սերնդակիցների մեջ, այդ տղաների ջանքերով ձեռք բերեցինք Անկախությունը, այդ տղաներն էին կրում Ազատության Գաղափարախոսությունը, որը երազում էր Մեծն Նալբանդյանը և մեր մյուս մեծերը: Այդ տղաները դարձան «Գիտակցական Հեղափոխություն» մարտիկներ և կանգնեցին ընդեմ Խորհրդային ռեժիմի, և Մարտիկ Սարգսյանը հենց այդ մարտիկներից մեկն էր: Պատերազմի ժամանակ նա իր ընկերների հետ գնաց մարտադաշտ, որպեսզի մեր դարավոր թշնամին ոտատակ չտա մեր պատմությունը, մեր բարոյականությունը, նրանք գնացին պատերազմ գիտակցելով, որ զոհաբերում են այդ ազատության գաղափարին իրենց զավակներին և իրենց ընտանիքները: Շատերը ինչպես գիտես այդպես էլ չկարողացան վայելել մեր հաղթանակի բերկրանքը: Հարգելի Արտակ դու պատճառբանեցիր թե դու այդ ժամանակ փոքր էիր եղել, իսկ հարց տվե՞լ ես արդյոք քո հորը կամ հորեղբորը, թե ինչու՞ նրանք այդ ազատամարտիկների մեջ չեն եղել, ինչու՞ նա չի մտածել պաշտանելու իր հայրենիքի և իր ընտանիքի պատիվը, իսկ եթե համոզես որ թեկուզ որևե մեկը ն րանցից մասնակցել է այդ գոյապայքարին, ապա ավելի վատ, ինչ ապերախտ ժառանգ պիտի լինի, որ ուրանա իր հարազատի տանջանքները պատերազմի դաշտում: Հարգելի Արտակ դու հարցադրում էիր թե Ով է ընտրելու Մարտիկ Սարգսյանին, ապա ես կասեմ, որ նրան ընտրելու են հենց այն ոտնահարված ազտամարտիկները, որենց ոտնահարում են արդեն քսան տարի շարունակ, նրան ընտրելու են պատերազմի դաշտում զավակ կորցրած մայրերը և նրանց ընտանիքները, նրան ընտրելու են օտարության ճամփեքը բռնած Ազատամարտիկների գերդաստանները: Երևի սա ձեր համար ընտրազանգված չէ, քանի որ դուք ընտրազանգված ասելով պատկերացնում եք Կուսակցություններին որոնք զբաղվում են անօրինական և օրինական ալան թալանով, բիզնեսմեների որոնք տնօրինում են հասարակաց տներից սկսած մինչև աղանդավորական խմբակները: Դուք ընտրազանգված նկատի ունեք գույնզգույն Փարթիններով և այլ կենսակերպով ապրող երիտասարդությունը, որոնք կուսակցական դառնալով, անգամ չգիտեն, թե դա մոդայի համար է թե քաղաքական կողմնորշման: Հարգելի Արտակ այն հարցը, որը դուք տվեցիք վերագրելով ընտրությունները` Խեղկատակություն: Ձեզ հետ համամիտ եմ հարգելի գործընկեր, սակայն տեղին չէր ձեր արտահայտությունը այդ պահին: Հիշեցնելով ասեմ որ 1991 թվականից սկսած Հայաստանում բոլոր ընտրությունները խեղկատակություն էր մանավանդ նախագահականը: Սակայն ցավալին այն է, որ դուք ծաղրեցիք մի մարդու, որը զրկվելով ամեն ինչից գնաց պաշտպանելու երկրիը հայրենիքը: Մ. Սարգսյանի նմաններին մի քանի անարժան և ապերախտ մարդկաց կողմից ոտնահարվեցին խոշտանգեցին, և դա էլ քիչ էր հիմա էլ դուք էք ծաղրում որպես խեղկատակի: Ինչպես տեսանք Մ. Սարգսյանը համեստություն և հպարտություն ունենալով լռեց: Գիտե՞ք հարգելի Արտակ չգիտեմ թե ինչու և ինչ շահ էիր հետապնդում նվաստացնելով այդ համեստ մարդուն, և դու փորձիր նույն տոնով և նույն խոսքերը շռայլեիր որևե ԱԺ պատգամավորի հասցեին և ինքդ գիտես, որ հաջորդ օրը այդ խեղկատակ բառի համար քեզ կգտննեն ոտքերդ կոտրած, որևե մութ գետնանցումներից մեկում : Բայց ես վստահ եմ որ նման մարդկանց դու նման հարցադրում չէիր անի: Իսկ եթե հաշվի առնենք քո տասնհինգ ամյա լրագրողական փորձը, ապա ինչու՞ 2008 թվականի մարտի -1 ի դեպքերի ժամանակ չասացիք ա՜յ Սիրելի Սերժ Սարգսյան ի՞նչ եք անում, հո ազգովին խեղկատակ չե՞նք և որպես ճանաչված լրագրող ազգի անունից հայտարարություն կանեիր: Այն հարցադրումը որ անում էիր Մարտիկ Սարգսյանին թե որտեղից նրան ութ միլիոն դրամ, իսկ նույն հարցը ինչու՞ չես տալիս մեր միլիարդատեր պատգամավորներին և նախկին նախագահներին: Ուրեմն ինչ է ստացվում դուք ևս պատվերով էք աշխատում, օլիգարխների պատվիրած երաժշտության տակ էք պարում: Արտակ ջան եթե ձեր արհամարական տոնը դուք կողքից տեսնիք կարծում եմ կհասկանաիք իմ այդ բարկության պատճառը և դուք կհասկանաք ձեր պահվածքի երանգները: Մեր հասարակության մեջ ձևավորվել է միայն մի բան այդ կուսակցական և թիմային վարակի տեսակը, ես միայն կառաջարկեմ լսել Վահրամ Սահակյանի հարցազրույցներից մեկը, կարծում եմ նա տալիս է այդ հարցի ճիշտ պատասխանը, և դրանից լավ պատասխան չեմ կարող գտնել: Հարգելի Արտակ այն որ դուք հարցնում եք թե Մարտիկ Սարգսյանը վերջին տաս տարում ինչու չէր երևում քաղաքական դաշտում: Ապա դրա պատասխանը մեկն է, նա հիմա էլ չէր գա քաղաքական դաշտ եթե...

Ասեմ որ իսկական ազատամարտիկներից և ոչ մեկ քաղաքական դաշտում չեն եղել այսքան տարի, քանի որ նրանց շարունակ նվաստացրել են և խոշտանգել, նրանց ահաբեկել են և հետապնդել և հիմա արդեն դանակը ոսկորին է հասել: Ազատամարտիկներից շատերը սովահար և լքված մահանում են, իրենց հետ գերեզման տանելով միայն արհամարանքը և նվաստացումը: Ազատամարտիկներից շատերը ինչու հայտնվեցին հայրենիքից դուրս: Վերջերս մի ցավալի միջադեպի վկան եղա հերոսաբար զոհված Ազատամարտիկի աղջիկը գործի տեղավորվելու համար անպարկեշտ առաջարկություններ է ստանում, արդյոք նրա հայրը դրա համար գնաց պատերազմի դաշտ, որպեսզի իր դասալիք մականունավոր հարևանը թալանով ու կողոպտով հարստացած աչքը տնկի իր աղջկա վրա: Արդյո՞ք նրա հայրը գնաց պատերազմ որպեսզի նրա երեխանները սովահար վաճառելով եղած չեղածը կամավոր բռնեն Սիբիրի ճանապարհները... Արտակ ջան դու ասում էիր թե Մ. Սարգսյանը քաղաքական կենսագրություն չունի, այո համամիտ եմ նա ինչպես մեր մյուս քաղաքական գործիչները չի թալանել և կողոպտել, նրա քաղաքական ուղղին հարթ է նա դասավանդել է և սովորեցրել, իսկ մեր ժամանակներում դա նորմալ երևույթ չէ երևի: Հարգելի գործընկեր այն խոսքերը, որ դուք ասացիք` Մ. Սարգսյանին « Փառք ու պատիվ ձեզ որ կռվել եք » կարծում եմ ավելորդ էր այս ամենից հետո ասելը, սակայն կարծում եմ Ազատամարտիկները այդ դատարկ խոսքերի կարիքը չունեն, բառերով չպետք է իմաստավորել երախտագիտությունը, այլ պահվածքով և հարգանքով: Ժամանակին անշնորհակալների կողմից այնքան օգտագործվեց այդ նախադասությունը որ իմաստազրկվեց և դուք այդ ասացիք հենց այնպես ինչպես մի թռուցիկ խոսք, և ինչպես տեսանք այդ մարդիկ իրենց ուզածին հասան, որ եկող սերունդը ոտատակ տալով պատմությունը միայն ձևացնելու է որ հարգում է, բայց իրականում նա թքած ունի ինչպես և ներկայացրեցիք դուք:

Եվ վերջում նշելով ձեր վերջին խոսքը, երբ ասացիք որ, « Ոչ մեկ չի կարող խլել ձեր ազգությունը երբեք դուք դրանով ծնվել էք»: Սակայն հարգելի Արտակ թույլ տվեք չհամաձայնվել, ճիշտ է կարող է ծնվել հայ, սակայն մոռանում ես մի բան այդ հսկա չափերի հասած արտագաղթը: Հազարավոր հայրենակիցներ հիասթափված հեռանալով հայկական իրականությունից նաև կորցնում են իրենց հայ լինելու տեսակը: Եվրոպայում ես շատ հայ ընտանիքների եմ տեսել, որոնց երեխանները անգամ հայերեն չեն կարողանում խոսալ, հայրենիքից մնացած վատ հիշողությունները նվաստացումը ու արհամարանքից հետո դժվար թե նրանք երկմտեն Հայաստանի քաղաքացի մնալու: Դէ հարգելի գործընկեր հույսով եմ որ այս նամակս չես ընդունի որպես մարտահրավեր, սա ավագ ընկերոջ խորհուրդ էր, և վստահ եմ որ գոնե այս տհաճ միջադեպից հետո գոնե հարգլից կգտնվես քո հյուրերի հետ: Այս տոնական նախօրեակին Շնորհավորում եմ ձեր ընտանիքի Ամանորը և Սուրբ Ծնունդը, ցանկանալ հաջողություն և երջանկություն :

 

Հարգանքնրով Վարդան Հովհաննիսյան 26/12/2012



Ինչո՞ւ   նա   չհոգնեց   պայքարելուց    այսքան տարի

Շաբաթ, 26 Հունվար 2013 

http://www.hayrikyan.com/index.php/հրապարակումներ/153-ինչո՞ւ-նա-չհոգնեց-պայքարելուց-այսքան-տարի